Gisteravond was het zover. Eindelijk. Na een half jaar gesakker en gemekker aan de andere kant van de taalgrens kregen Walen én Vlamingen de omstreden reportage ‘Vlaamse Choc’ van Peter Boeckx over Filip Dewinter te zien.



De RTBf weigerde aanvankelijk de reportage uit te zenden, omdat professioneel volksmenner Dewinter er te goed zou uitkomen. Resultaat van de hele heisa is dat ‘Vlaamse Choc’ voor een Waalse schok in kijkcijferland heeft gezorgd. Al was het maar omdat ook heel wat Vlamingen voor de Waalse beeldbuis gingen postvatten, waaronder uw eigenste Zeveraar.

De reportage liet de beelden voor zich spreken; het triomferende smoelwerk van Dewinter dat af en toe weer in zijn natuurlijke plooi viel, al was het maar om uit te halen met een sarcastische oneliner. Niks nieuws onder de Vlaamse zon dus.

Wat had onze Waalse medemens aan de Reyerslaan dan eigenlijk wel verwacht? Een beleefdheidsbezoekje aan ‘De Leeuw van Vlaanderen’ alwaar Dewinter een vat Rodenbach met een strakke rechtse kraakt?

Kortom, u heeft niks gemist mocht u gisteren voor Witse en het tussenvoegsel van Brussel en Vilvoorde hebben gekozen. Een mens zou zich al gauw een beetje bekocht kunnen voelen, voor de tweede keer in twee weken nota bene. Hebben we dan helemaal niets geleerd uit ‘Vlaamse Choc’? Toch wel;

-Dewinter spreekt een behoorlijk mondje Frans. Een schril contrast met het PS-fossiel Philippe Moureaux dat onlangs in Terzake een interview in het Frans toestond.

-Eén van de dochters van Dewinter heet Veroniek en niet Véronique.

-Waar Dewinter bij de andere partijen als een paria en nestbevuiler wordt ontvangen, oogst hij binnen de eigen rangen beangstigend veel respect en ontzag. “Maak plaats voor de keizer!” roept Gerolf Annemans op een onbewaakt moment wanneer Dewinter het spreekgestoelte van een partijcongres bestijgt…

Eindconlusie: ‘Vlaamse Choc’ was meer een Waalse schok. De reportage werd gevolgd door een vreselijk langdradig debat met een 8-koppig panel, waarvan de meerderheid Vlamingen. Het Vlaams Belang blonk uit in afwezigheid, zodat we de term ‘debat’ gerust met een emmer zout mogen nemen. Ronduit hilarisch om vast te stellen hoe zenuwachtig ze over de taalgrens reageren op extreem-rechts in Vlaanderen. Ik kan me de grimassen van Dewinter op een kille zondagavond zo voor de geest halen…

Spirit-kamerlid Stijn Bex verklaart de oorlog aan woekeraars in concerttickets. Hij gaat een wetsvoorstel indienen om de zwarte handel in concerttickets te dwars-

bomen. Geldgeile snodaards maken van de schaarste aan concerttickets gebruik om hun eigen bankrekening te spijzen. Dupe zijn de échte concert-liefhebbers met trage vingers of met een geheugen als een zeef.

Herman Schueremans, peetvader van Rock Werchter, opende het vuursaldo vorig jaar. Toen werd het even stil, tot afgelopen zaterdagmorgen. Wie de wekker had gezet voor een felbegeerd U2-ticket moest vooral het geluk aan zijn of haar zijde hebben. De kans dat u na twee uur bellen of surfen een ticket heeft veroverd is bij wijze van spreken kleiner dan de kans dat u vorige week een tepel bij Geena Lisa heeft ontwaard. Tenzij u Kid Coco heet. Dat spreekt voor zich.

Het wereldwijde web is het uitgelezen medium voor de zwarte markt, anoniem en snel. Een ticket voor het concert van U2, oorspronkelijk ter waarde van zo’n 70 euro, blijkt dan plots meer dan 600 euro waard. Ebay, de wet van vraag en aanbod dus. Je moet natuurlijk al goed gek of welstellend zijn om zo’n bod te plaatsen, maar veel boeiender is de vraag wat de aanbieder van het ticket verdient. Een bedankje of een weekendje Ardennen met Freddy Horion? Stijn Bex kiest voor het laatste. Hij heeft de politie alvast gepord om de komende dagen hard op te treden tegen woekeraars op het internet. Méér blauw op het net! Dat we daar nog niet waren opgekomen…

Het Nederlandse weekblad De Nieuwe Revue heeft een rel veroorzaakt bij onze Noorderburen omdat het zijn lezers een zakje marihuanazaadjes cadeau doet deze week. Een gulle gift, want met de zaadjes kan u 250 gram nederwiet maken, goed voor een straatwaarde van 2.000 euro. Het tijdschrift reageert met zijn bijlage tegen ‘het schandalige drugsbeleid in Nederland.”

Voor alle duidelijkheid; Nederland voert een gedoogbeleid. Een overgrote meerderheid Nederlanders -zo’n 64 procent volgens het blad- is voor legalisering.

Nederland, ooit het walhalla van breeddenkendheid, voelt zich een beetje van de pot gerukt na de stunt van De Nieuwe Revue. Veel supermarkten weren het blad uit hun rekken. Diezelfde supermarkten bieden een paar rayons verder wel een apotheek geestverruimende dranken aan. ‘Hypocriet!’, fulmineert de Nieuwe Revue-lezer.

Een gegeven paard mag je bovendien niet in de bek kijken zou een gematigd mens denken, maar dat is buiten de benevelde Nederlander gerekend;

“Wij hebben klachten gekregen van kopers die kapotte zaadjes aantroffen. Indien u daartoe behoort, kunt u ons uw (kapotte) verpakking + een aan uzelf geadresseerde envelop met voldoende frankering sturen. Wij sturen u alsnog een doosje met zaadjes, in de hoop dat die u heel bereikt.”



Het lijkt daar wel op een spermabank ten huize Nieuwe Revue. Enfin, wiet met garantie dus, zowaar een primeur! Voor u trouwens de Bob Marley in uzelf laat zegevieren, toch even opmerken dat De Nieuwe Revue bij onze Vlaamse krantenboeren geen supplementen bevat. U zal dus de grens overmoeten, en eigenlijk kan u dan beter een koffieshop of de Highlife Hennepbeurs binnenwippen.

Hier in ons land beperkt Humo zich voorlopig tot Eiland-maskers, kauwgom, condooms en ander lekkers om aan te zuigen.

Reageren op posts was de laatste dagen bijna zo moeilijk als de sik van Hugo Coveliers afscheren. Een aandachtige lezer maakte ons daar attent op. Het probleem is nu verholpen. Spuw uw gal, openbaar uw diepste zieleroerselen, of laat uw verborgen frustraties vanaf heden weer de vrije loop op deze totaal irrelevante en overbodige weblog. Zeveraar dankt u.

In tijden waarin België alleen nog bestaat bij gratie van de Rode Duivels of de ezelsoren van Prins Filip is een prijsuitreiking altijd meer dan welkom. Dat is buiten den Amerikaan gerekend. Filmmaker annex quizmaster Erik Van Looy komt eerstdaags van een kale reis thuis. ‘De zaak Alzheimer’ werd in L.A. schromelijk over het hoofd gezien in de categorie ‘buitenlandse film’. Ze hebben daar nochtans een leider die zeer vertrouwd is met de ziekte.



“Bij Erik overheerst zowat het gevoel van een verloren voetbalmatch”, dixit producente Hilde Van Laere in GVA. Ongelukkiger kon Van Looy zijn beeldspraak niet kiezen. Vraag het maar aan bondscoach Aimé Anthuenis of Anderlecht-trainer Hugo Broos.

Voetbal dus. Gelukkig is er nog de Gouden Schoen! Eén groot voordeel; er is altijd een winnaar. Al komt die uit Ivoorkust, Kroatië of de Bora Bora-eilanden. Dit jaar komt hij uit ons land. (’België’ bekt zo vreemd om een of andere reden.) Vincent Kompany kreeg nauwelijks concurrentie afgelopen jaar, tenzij van een losgeslagen Antwerp-hooligan in de discipline ‘Totti-streken’. Kompany spreekt bovendien vloeiend Frans én Nederlands, en gaat potten -en hopelijk geen botten- breken in het buitenland. Kortom, toch een kleine opsteker voor ons Koninkrijk.

Nu nog een prijsuitreiking voor de gouden splitsing, want het oeverloos gebakkelei over Brussel-Halle-Vilvoorde bezorgt mij stilaan een Ebola-virus. Splitsen dus, doen!

Het was even schrikken vanmorgen bij het aanschouwen van een krantenkop; “Moordenaar Ellen (Van de Wal) verhangt zich in cel.” Meersman probeerde een half jaar geleden nog te ontsnappen. Niet uit het leven, maar uit zijn residentie in de Antwerpse Begijnenstraat.

Dat hoeft hij geen tweede keer te proberen. Gelukkig maar. Dat hij moge branden in het vagevuur, en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze daar geen Kilkenny serveren.

Een maand na zijn gruwelijke daad zat Meersman (’Danny’ voor de stamgasten) vrolijk moppen te tappen in ‘ons’ stamcafé, terwijl de poster van het vermiste meisje in de toiletten hing. Bij de reconstructie vloeiden de krokodillentranen rijkelijk naar verluid. Bij Meersman wel te verstaan. Tranen van zelfmedelijden geloof ik.

Een Hoegaarden heeft lang niet meer hetzelfde gesmaakt…

*Rust in vagevuur

VT4 zendt vanavond de eerste aflevering van ‘Succes in 100 dagen’ uit. Zoals de naam al laat vermoeden -die klinkt als een timesharevacature in de krant- dagen de programmamakers 6 duo’s uit om in 100 dagen een eigen zaak op te richten.

Ze krijgen daarvoor 10.000 euro startkapitaal, en moeten 8 weken lang pottenkijker Hans Otten en een 4-koppige jury naast zich dulden. De winnende onderneming strijkt 25.000 euro op.

Denk vooral niet dat de gemiddelde Vlaming zich voorstelt als de nieuwe Ernst&Young. Bescheidenheid zit ‘m in de Vlaamse klei. Gelegenheidsjurylid en Vlaamse reclamegoeroe Wim Schamp getuigt daarover in Gazet Van Antwerpen;

“De gekste voorstellen kregen we op dat vlak, gaande van rijdende frituren tot een discotheekfrituur of een frituur in de vorm van een aquarium.”



Toegeven, klinkt erg veelbelovend. Doemdenkers die menen dat het Vlaamse ondernemerschap in het slop zit verwijzen we bij deze graag door naar Maria van Frituur ‘Number One’.

En wij die dachten dat het competitie- en pak-de-poen-concept op de commerciële televisie zo’n beetje was uitgemolken. Even recapituleren; Big Brother, Expeditie Robinson, Peking Express, The Block, Idool… Allemaal fijne programma’s waarin het erop aan komt je concurrenten zo tactvol en respectvol mogelijk te benaderen, en jezelf van je meest altruïstische kant te laten kennen. Kortom, de 10 geboden in praktijk in prime time op tv. U kijkt toch ook?

Britse moslims hebben de oorlog verklaard aan reclameborden waarop in hun ogen te veel bloot is te zien. Activisten van de ‘Muslims Against Advertising’ scheuren posters met schaarsgekleed vrouwelijk schoon van reclameborden, of ze bekladden al wat bloot is.

De MAAD-site geeft tips aan moslimbroeders die een reclamepaneel ritueel willen slachten. De site is tijdelijk offline wegens overbelasting.



Moge Allah zijn wil blijven steken in Dover! Wie denkt dat stelletje geïmigreerde moslimfanatici wel dat het is om onze dagelijkse visuele prikkel af te nemen? Hoog tijd voor een tegenoffensief! Laat Inge Vervotte de nieuwe Sensoa-campagne over de grote plas exporteren, of het hangt hier binnen de kortste keren alleen nog vol met de bontmantelreclame van Véronique de Cock… God beware ons!



Wie denkt dat het MAAD-verhaal de ver-van-mijn-bed-show is, vergist zich. Een paar weken geleden ving ik tussen pot en pint een verhaal op van een kunstenaar die bedreigingen kreeg van zijn moslim-buurman. De kunstenaar moest een Rubensiaans schilderij weghalen uit zijn vernissage. De kunstenaar trok aan het kortste eind.

Liefhebbers van fijne vleeswaren -eventueel onder de noemer ‘kunst’- kunnen het nooit halen van godsdienstfanatici. Liefde voor al het mooie op deze aardkloot moet het afleggen van liefde voor het hiernamaals van Allah De Almachtige en het gezelschap van 20 jonge maagden van vlees en bloed. Liefde voor het leven moet het afleggen van angst voor de dood.



Fanatisme is uiteraard van alle godsdiensten. Ook de katholieke kerk kon er wat van in een niet zo ver verleden. In de Spaanse hoofdstad Madrid noemt de plaatselijke kardinaal zijn stad een ‘poel van zonden’. Niemand luistert naar hem. Niet meer, en gelukkig maar…

Nultolerantie voor intolerantie lijkt geen overbodige luxe. Misschien is het in dat verband niet ongepast om moslimmoraalridders die hun bekrompenheid hier willen introduceren een dagje op te sluiten in de studio’s van de Vlaamse pornokoning Eddy Lipstick.

Het consortium ‘Tsunami 12-12‘ weigert stortingen van het Vlaams Belang. Zo blijkt uit de vrijdagse editie van de krant De Morgen. VB-voorzitter Frank Van Hecke had eerder Oxfam Solidariteit, één van de hulporganisaties van Tsunami 12-12, afgeschilderd als “een extreem-linkse organisatie waarin we niet veel vertrouwen hebben”. Een mooi staaltje van vrije meningsuiting waar Oxfam niet om kon lachen, want; “Hun politiek programma staat haaks op onze visie en praktijk van internationale solidariteit.”

Noem mij naïef, maar ik dacht dat ‘Tsunami 12-12′ bedoeld was om slachtoffers van de vloedgolf in Zuid-Oost Azië te helpen. Ik dacht wel meer. Ik dacht dat alle hulp welkom was, hoe meer hoe liever. Ik dacht dat hulpverlening niks met politiek te maken had. Ik denk dat ik verkeerd heb gedacht…

Wie wordt hier beter van? Oxfam, omdat het zijn linkse oogkleppenego gered ziet, én het Vlaams Belang omdat het zich nog maar eens kan wentelen in zijn geliefkoosde slachtofferrol, en zijn kans schoon ziet om electorale pasmunt te slaan uit de menselijke miserie in Zuid-Oost Azië;

“Wat met al die vele duizenden Vlamingen met een groot hart, die op 13 juni voor ons hebben gestemd en die na de ramp genereus in hun geldbeugel hebben getast? Mogen die hun geld nu terugvragen?”



Als het van Oxfam afhangt mogen die hun stem terugvragen van het Belang, vermoed ik. Ronduit shockerend om zien waar bij de hulporganisaties én het Vlaams Belang de prioriteiten liggen. Worstelen op het graf van 200.000 doden, foei! En dan schrikken dat we tsunamimoe zijn…

Update: Het consortium voelt het blijkbaar al stinken, want het laat op zijn site bij wijze van correctie weten dat het al dan niet aanvaarden van giften van het Belang “een beslissingsbevoegdheid is van elk van zijn leden.”

Internet Provider Scarlet schrapt oude ‘pi’-extensies in mailadressen en domeinnamen. ‘Pi’ staat voor Planet Internet, de provider die hier in ons land in 2003 werd overgenomen door Scarlet, het fijne bedrijfje aan de Medialaan in Vilvoorde. Planet Internet-klanten behielden na de overname gewoon hun pi-extensie. Tot vandaag dus. Scarlet spoort zijn trouwe klanten al enige tijd vriendelijk doch met aandrang aan mail- en andere instellingen te wijzigen in ’scarlet’.

Een IT-leek vraagt zich al gauw af of de ‘migratie’ die Scarlet doorvoert echt nodig is, al ben ik die tatoeage met de naam van mijn ex ook liever kwijt dan rijk. Eerlijk is eerlijk. Maar wat mijn verstand dan weer helemaal te boven gaat is waarom de nakende overgang van Scarlet sinds een dag of drie gepaard gaat met een mail of twintig per dag. Niet dat ik mijn huiswerk niet had gedaan. Ok, er bleek toevallig nog ergens een slapende pi-account achtergebleven in mijn Outlook, maar baat het niet dan schaadt het niet, toch?

Ofwel zitten ze daar in Vilvoorde met een virus -de VTM-refter ligt op loopafstand-, ofwel vinden ze het leuk om hun abonnees te spammen.