Even uw aandacht voor een foto zoals die afgelopen week verscheen in het Amerikaanse USA Today. U herkent als nieuwshongerige wereldburger de bloeddorstige blik van de Amerikaanse Secretary of State Condoleeza Rice. Michael Jackson leek in zijn Thriller-tijd lang niet zo gevaarlijk als weerwolf. Kortom een vrouw met ballen, zoveel is zeker. Maar waar het hier eigenlijk om gaat zijn de ogen. Let u even goed op.

Hiernaast ziet u namelijk de échte Condi, vooraleer een al te overijverige Lay-out-lakei zijn kunsten botvierde op de foto in kwestie. Het mag een boutade heten dat Condi er iets aimabeler en minder gevaarlijk uitziet in de échte versie. Blijkbaar vinden ze bij USA Today dat ook de States hun iron lady verdienen. Tenzij u een plausibeler verklaring heeft.

De kredieten gaan naar From The Pen die het origineel vond op het Spaanse Yahoo.

Update (27/10/2005): USA Today heeft de gemanipuleerde foto vervangen door het origineel.

VLD-senator JeanMarie Dedecker verscheen op het appèl bij de voorstelling van het boek van Vlaams parlementslid Freddy Van Gaever. Van Gaever, nooit écht van de grond gekomen en uit pure frustratie en verbittering zich genesteld in de baarmoeder van het Vlaams Belang, blijkt een goede vriend van Dedecker;

[...] “lang voor hij zijn politieke keuzes maakte. Maar ik weet ook dat mijn aanwezigheid hier misbruikt zou kunnen worden.” (uit GVA)

Wat lezen we vandaag op de website van Filip Dewinter?

“Dedecker merkte op dat hij opkwam voor het vrije woord en tegen het cordon sanitaire.”

Hugo Coveliers is de lul volgens Google: de dildo van de zoekmachines. In de krant briest de donkerblauwe senator als een dekhengst die al een maand op secreet geplaatst is;

“Het is regelrechte smaad. Zodra ik het wist, heb ik Google gecontacteerd. Ze waren daar bijzonder vriendelijk en begrijpend, al kon niemand eraan uit hoe dit mogelijk is. Hoe dan ook, als de verwijzing woensdag niet ongedaan is gemaakt, dien ik een klacht in. De Computer Crime Unit van de federale politie zal de dader wel vinden.”

Charlatans die de ongeschreven regeltjes van de partijstructuur aan hun laars lappen, kunnen altijd op mijn sympathie rekenen. Ook al verkondigen ze een andere mening dan de mijne. Tot blijkt dat Coveliers’ hoeveelheid zelfrelativering omgekeerd evenredig is met de grootte van ’s mans sik. Wie tot nu toe niet overtuigd was van het feit dat Coveliers een lul is, is dat nu wel degelijk. Domme reactie dus, temeer daar dit soort faits divers -want meer is het niet- meestal toch geseponeerd wordt als justitie zijn achterstand nog ooit wil wegwerken voor het einde van de volgende eeuw. Trouwens, sinds wanneer is het manipuleren van zoekmachines strafbaar? Als het aan Coveliers ligt, mag u straks misschien ook nog gaan brommen voor een paar onschuldige metatags.
Maar Coveliers is er gerust op, want de Computer Crime Unit slijpt de messen. Laat chattende pedofielen maar frunikkend webcammen, de gok op de lul in Google; dààr mag de federale internetpolitie zich mee bezighouden. Althans, als het aan Coveliers ligt.

Post Scriptum: Coveliers is vandaag (woendag 26/10/2005) nog steeds de lul in Google.

Op tijdelijk verzoek, en ook wel een beetje omdat de vorige poll zo vol zat als Lolo Ferrari in betere tijden, hebben we een nieuwe meerkeuzevraag geprepareerd.

Heeft u ook zo’n hekel aan robuuste terreinwagens in het vlakke Vlaamse straatbeeld? Milieuactivisten, onder de noemer ‘Flagadas‘, zetten het mes erin omdat terreinwagens méér vervuilen dan pakweg een geitje. Lees de feiten nog eens, volg de discussie, en stem!

Omdat ZonderZever een naam als subjectief weblog heeft hoog te houden, sturen we u maar wat graag een welbepaalde richting uit. Het spreekt immers voor zich dat het milieuargument van de messentrekkers in kwestie een beetje magertjes klinkt in verhouding tot hun praktijkgerichte actie. Laat ons eerlijk zijn, er zijn veel beter redenen om eens een terreinwagen plat te steken. Een overzichtje;

-Terreinwagens veroorzaken veel ernstiger ongevallen omwille van hun hoogte.
-Terreinwagens verblinden voorliggers die in hun achteruitkijkspiegel kijken, door de stand van hun lichten.
-Terreinwagens nemen onnodig veel ruimte in in een reeds overvol wegennet, en in overvolle steden in Vlaanderen.
-Terreinwagens geven de bestuurder een vals gevoel van veiligheid, waardoor deze roekeloos en asociaal gaat rijden.

Nog?

Tot slot de punten van de jury van de vorige poll.

Opgelet! De Luminus-smurf teistert de Vlaamse deurbel weer als vanouds, en hij komt dit keer gewoon als zichzelf. Wég uniform, wég namedropping aan de parlofoon. De nieuwe Luminusverkoper kondigt zichzelf aan als zijnde ‘van het gas en de electriciteit’ en dat hij eens wil praten ‘over uw Electrabel-factuur’.

Wanneer het uiterst aimabele en fijngekapte commercieel genie al hijgend de derde verdieping bereikt van het vertrek van ondergetekende, verraadt een badge de identiteit van ’s jongemans broodheer: Luminus. Omdat de begrippen ‘empathie’, ‘beleefdheid’, en ‘gastvrijheid’ ons uiteindelijk niet vreemd zijn, en het bij gelegenheid zelfs halen van verontwaardiging om misleidende verkoopstruken, laten we de man binnen. Desondanks maakt een lichte consternatie zich van ons meester wanneer we de Luminus-badge percipiëren. We confronteren de jongeman met het slechte imago van de energieleverancier in kwestie. Verleden tijd uiteraard, zo blijkt.

“Tja, ik geef toe dat we vroeger heel wat facturatieproblemen hebben gekend, maar die zijn nu definitief voorbij.”

We gunnen ‘m het voordeel van de twijfel, maar hebben hoe dan ook met een verkoper te maken. Wanneer we hem duidelijk maken dat er geen gas te verdelen valt in ons optrekje, druipt hij als een speer af.

“Oh maar, dan is het de moeite niet echt. Het prijsverschil bij Luminus zit ‘m vooral in de gasfactuur, en minder in de electriciteitsfactuur.”

Het verkoopsverschil zit ‘m in het feit dat Electrabel tot nader order geen verkopers op pad stuurt die zich onaangekondigd opdringen in uw privéleven. En als er morgen één aan de deurbel hangt die een beetje vaag blijft in zijn aankondiging, wees dan een verwittigd(e) man of vrouw.

Vlaams parlementslid Anissa Temsamani (SP.a) wil ‘acties ondernemen’ om meer allochtonen voor de klas krijgen. Het decreet op de evenredige arbeidsparticipatie is al 3 jaar goedgekeurd, en dient als spreekwoordelijke stok achter de deur.

Ik voel het steevast jeuken waar de zon nooit schijnt, wanneer ik dat soort dingen lees. Niet dat ik iets tegen allochtonen heb, integendeel: ik voel me er bijwijlen zelf één, al zou je me dat op het eerste zicht niet nageven. Maar positieve discriminatie is ook discriminatie. Je kan allochtonen niet dwingen post te vatten voor de lessenaar en het krijtbord. Ze moeten er vooral zélf nog een beetje zin in hebben. Kortom, stop de betutteling en laat ze zélf kiezen als verantwoordde Belgische burgers. Misschien kan de politica zélf het goede voorbeeld geven. Maar wacht even…Anissa Temsamani is dat niet die mooie exotische schoonheid die ontslag moest nemen omdat ze gelogen had over haar diploma?

Dat de muzikale omlijsting van voetbalwedstrijden in onze nationale competitie -ook wel de ‘Jupiler League’ in tv-termen- wel eens durft flirten met de grenzen van de goede smaak, mag niemand meer verbazen. (Of u moest al een dubbelganger van Snelle Eddy zijn.) Meer dan ons lief is worden we getrakteerd op een oorverdovend bombastisch dancegedrocht, naar wij vermoeden bedoeld om de tegenpartij naar huis te sturen.

Ook bij Germinal Beerschot Antwerpen -dat is dé ploeg van ‘t Kiel die volgend seizoen weer present geeft voor een stadsderby in tweede klasse- zijn ze niet alleen sportief het Noorden kwijt. GBA stuurt komend weekend ‘enkele bv’s’ het veld op, waaronder krakende eeuwlinge La Esterella en de immer peperkoeken zanglijster Micha Mara. Officieel heet het dat de dames in kwestie enkel geblinddoekt een penalty komen trappen voor het goede doel. Het goede doel in kwestie heet dan ook ‘Christelijke BlindenMissie’. De vocale kwaliteiten van beide monumenten zijn al geboekt voor het feest van doven en slechthorenden. (En als u dat niet gelooft, maken we u wel wat anders wijs.)

Kwestie van de boog en de blog even te ontspannen; een uittreksel uit de digitale nieuwsbrief van luchtvaartmaatschappij Virgin;

We consider mussels to be Seafood and Other Perishable Items so don’t even think about it to smuggle them aboard in your hand baggage.
If you insist on proving your friends and family how good mussels are this season, pack them in a tightly sealed bag or container and check them in as regular baggage.

Nietsvermoedende toeristen zeulen blijkbaar massaal een integraal mosselsouper mee in de handbagage (kwestie van het thuisfront ook wat te gunnen), hetgeen niet zelden aanleiding geeft tot een penetrante visgeur die zich uitstrekt tot in de cockpit. Mayday!

Post Scriptum: Flauwe (seksistische) grappenmakers worden vriendelijk verzocht zich eens goed te laten gaan in de commentaren.

Druppel op een hete plaat of het begin van een nieuw tijdperk? De organisatie Mobiel 21, met in haar het kielzog haar campagnepeter en wielerjournalist Michel -geef mij zendtijd ik lul ‘m vol- Wuyts promoot het ‘korte rittencontract‘. Deelnemers beloven op hun plechtige communiezieltje dat ze gedurende drie maanden ten minste één vijfde van hun autoritten tot 5 km vervangen door stap- en fietsverplaatsingen. U gaat met andere woorden milieuvriendelijk, sportief, en goedkoop om uw pistolets op zondagmorgen.

Prima initiatief net nu de benzineprijzen een démarage van heb-je-daar-ooit hebben ingezet. Want laat ons wel wezen; wat de boer niet kent, wat den boer niet eet. Geen keizerkes, tigers en vloerkes, maar wel de moed om die luie in luxe badende en bezwarende reet op te tillen. Om maar te zeggen dat een mobiele mentaliteitswijziging er maar komt wanneer het baasje van koning auto een aanslag in de portemonnee percipieert, en bijgevolg ook wel een beetje in het kruis. (al naargelang het type auto) De testactie bleek immers een succes in Sint-Truiden of all places, en hoopt hetzelfde voor gans Vlaanderen.
Wij ook. Nu nog de binnensteden autovrij/luw (schrappen wat niet past) maken, méér geld voor een degelijk en permanent openbaar vervoer, en nog méér belasting op het autogebruik.

Zondag is vrouwendag in Brussel, de vrouwenraad blaast dan 100 kaarsen uit, en er vindt een wereldvrouwenmars plaats in de stad. Als je lopende zaken afhandelt op Radio 1 kom je uit voorzorg al gauw in het feministisch café -dit is geen grap!- Poppesnor in Borgerhout terecht. Zo bleek vanmiddag uit de uitzending van Geertje de Ceuleer; ook een vrouw nota bene. Poppesnor dus; waar feministes en broodpudding thuis zijn! Met een beetje slechte wil zou broodpudding allicht kunnen dienen als metafoor voor cellulitis, maar dat willen we nu even niet gezegd of geschreven hebben. Soit, de reporter van dienst leerde dat feminisme in Borgerhout en ruime omstreken nog lang niet dood is. Feminisme in alle maten en kleuren bovendien; van gelijke lonen tot gelijke plasrechten. Conclusie van de reportage; feminisme is in ons land zo levend als een foetus na 12 weken zwangerschap.

Of we daar blij om moeten zijn, is een ander paar soutiens. De wereld heeft het feminisme nodig in Iran, Saoudi-Arabië, Sierra Leona, etcetera. Geen zinnig mens die daar aan twijfelt, of hij moest toevallig zélf medeplichtig zijn aan de onderdrukking/mishandeling van vrouwen in het land van herkomst. Vergeleken met de feministes in ‘probleemlanden’ als Iran zijn onze feministes immers verwende opportunistische tuttebellen. En ik zal u uitleggen waarom.

Je hoort die creaturen voortdurend kwetteren over gelijke rechten, maar waar het hen om te doen is, is méér rechten. Méér rechten dan mannen. Als een vrouw minder verdient dan een man, komt dat meestal omdat ze minder ambitieus is en andere prioriteiten stelt. Als de politiek minder vrouwen dan mannen telt, is dat omdat méér mannen zich geroepen voelen tot een politieke carrière. Als vrouwen harder en méér werken in het huishouden, is dat niet zelden omdat ze daar voor kiezen. M.a.w. cut the crap. Laat vrouwen vrouwen zijn, en mannen mannen. (uitzonderingen uitgezonderd) Feminisme in België anno 2005 is een lege doos. Maar ach, net zoals sommige mannen nooit verlost raken van hun Oeidipus-complex, zullen sommige vrouwen voor de rest van hun leven hun penisnijd blijven cultiveren.