De Almachtige en humor: het wordt nooit wat. Tenzij zijn volgelingen terstond het verre licht zien: maar het ziet er niet meteen naar uit. Een explosieve cocktail van intolerantie, brainwashing, en massahysterie doet zijn werk. In Denemarken schijnt de zon dan weer, want persvrijheid is persvrijheid. Zo’n excuus op zijn tijd van een argeloze hoofdredacteur kan immers nooit kwaad. Al is het maar om de grootste messentrekker richting slager te sturen. Voor gewone stervelingen zoals u en ik staan de gewillige maagden in het hiernamaals nu eenmaal niet aan te schuiven in horden. En bovendien had die man misschien wel net een afspraak bij de kapper gemaakt.

Een hoop herrie om niks. Maar iets zegt ons dat deze bloggende meneer zich eveneens op glad ijs begeeft. Alhoewel, toch handig zo’n blogspot. (*grijns*)

Journalistiek en commercie: dat slaat als een tang op een varken. Maar bij een Duitse krant maken ze het wel erg bont.

Lay-out is alles.

Vlaamse media doen aan recyclagejournalistiek. Niet allleen de qijsklomp viel de voorbije weken niet weg te smelten uit de pers, maar ook de radiobabe, verkozen door Radiovisie, domineerde.

Liv, de radiovrouw met de golden voice, pronkte vorig weekend al paginagroot in Het Nieuwsblad. Drie dagen later bezweek ook Het Laatste Nieuws voor haar charmes, en nog eens twee dagen later voelde de Antwerpse regionale televisie ATV iets groeien onder de gordel. Het nieuws op herhaling als het ware. Niet dat we het de radiobabe niet gunnen, integendeel. Maar zoals een groot-sjoemelend Brussels politicus ooit zei: trop is (soms) te veel.

Post Scriptum: De echte radiobabe is hoogblond, en heeft een kilootje meer. (sic)

Hét nieuws op de FM-band viel deze week te rapen in Vilvoorde. Q-Music zet zijn queeste naar een felbegeerd marktaandeel gestaag voort. Of dat resulteert in een positieve jaarbalans is een ander paar mouwen, maar daar zullen Jan Bosschaert en co voorlopig niet van wakker liggen lijkt het.

Als dat wel zo was, hadden de fortuinlijke jongens en meisjes van de bovenste verdieping aan de Medialaan maar geen goudklomp moeten posteren in een qijsblok. Een veredeld stuk hout, zo blijkt achteraf. Een gewiekste en wellicht minder fortuinlijke luisteraar spreekt van boerenbedrog. Je belooft immers geen koe met gouden horens. Of het moest zijn dat de goudduivel in de man is gevaren. Soit, genoeg gezegden in deze kwestie. Als toeschouwer aan de zijlijn kan je op het eerste zich niet anders dan besluiten dat de actie een voltreffer was. De houtklomp was immers de laatste weken en maanden niet weg te branden uit de kranten en het VTM-nieuws. Een triomferende Bart Bekaert (met goudgele tanden maar dat zie je niet op de radio) toonde zich deze week dan ook een fair winnaar in de krant. En toch…

Wat u niet niet in de kranten las, leest u hier dan maar. De Q-top had immers het snode plan opgevat om de houtklomp te laten landen op woensdag jongstleden: niet toevallig de dag waarop het CIM haar luistercijfers prijs gaf. Dat was buiten de belangstellenden op de Antwerpse Meir gerekend. De Q-handlangers zagen namelijk geen kans om de boel te belazeren. Al lijkt dat laatste alsnog een feit. Het woord is aan de rechter. Benieuwd of die ook goed is voor Q.

Blokwatch roept bloggers weer op tot Belang-bashing. Het equivalent van de middelvinger, tegenwoordig vlot gedijend in het verkeer, neemt in het Vlaamse blogmos de vorm aan van een anti-racismelogo. De oorspronkelijke versie van de actie heet in Blokwatch-termen immers ‘een succes’.

Een succes dus. Dan denkt een mens al gauw aan virtuele toestanden waarbij het anti-logo in kwestie met geen dozijn pompiers weg te branden is uit de weblogcommunity. De realiteit ziet er enigszins anders uit. Terecht overigens, want moet je nu met zo’n onding op je weblog als één op de vier niet-bloggende medeburgers je ongelijk geeft in het stemhokje? Bovendien begint dat soort symbolische acties stilaan even irritant/pedant te worden als het mikpunt van de Blokwatch-ergernis: het Belang zélf in casu. Het ware beter geweest mochten de Heren en Dames van het anti-Belang eens iets belangrijks ondernemen, kwestie van hun ergernis op een nuttige manier te kanaliseren. Ga eens een Rodenbach drinken met een Belanger bijvoorbeeld, en werp ‘m een paar weldoordachte argumenten voor de voeten waardoor de mens in het beste geval toch voor één keer zijn grijze hersenmassa in beweging zet.

Pinanti is pinanti, maar anti is ook anti. Het succes is voor de moedigsten onder ons die bij voorkeur ook nog een doeltreffende counter uit hun sloffen toveren. Preken voor de gelovigen, en het debat mijden als een Afrikaans virus, meestal ‘uit principe’, is niet moedig. Principes zijn er trouwens om niet te hoeven nadenken; intellectuele luiheid. Maar ach, les extrèmes se touchent.

Kortom, de Blokwatch-actie is zo voorspelbaar en zielig als het huwelijk van de gemiddelde VLD’r. Het kan zijn dat u het er niet mee eens bent. Dat mag. (Uw naam is bijvoorbeeld Willy De Clercq) Maar doe ons één groot plezier en zoek een hobby in de wereld van vlees en bloed.

De Nederlandse psycholoog en auteur van het Anti-assertiviteitsboek Jeffrey Wijnberg n.a.v. het succes van acties zoals Boodschap Zonder Naam:

“Dit is een begin van een tegenbeweging. De voorbije decennia is er sprake van een verandering in de sociale omgang: mensen komen meer op voor zichzelf en vergeten wel eens rekening te houden met de ander. Dat heeft geleid tot meer intolerantie tussen mensen: ze dreigen vlugger, worden makkelijker kwaad, of lappen de regels aan hun laars. Dan krijg je verkeersagressie, dreigbrieven, voorsteken in wachtrijen…” (De Morgen, 14/01/2006)

‘Paars krijgt een kindje‘. (Het Nieuwsblad)

Als blauw is in de vrouw, is paars in de aars. Als Daems is in de vrouw, blijft de kiezer in de kou. Of zoiets… Dichterlijke vrijheid op een woensdagmorgen. Het staat u vrij er een vervolg aan te breien.