Dood en verderf in Antwerpen: het vervolg. ‘T had evengoed een kaskraker van eigen bodem kunnen zijn, met Jan Decleir in de hoofdrol. Maar helaas, ‘t is de bikkelharde tackle van de realiteit. Zonder meer donkerrood.

Drie dagen later zijn de daders, kutmarokkaantjes zo blijkt, gevat. Jammer voor het journaille dat net zijn koffers had gepakt. Er moet immers weer geanalyseerd en geopinieerd worden als ware het een Portugal-Nederland. Of we daar veel wijzer van worden, en of het überhaupt wat help met het oog op de verre en minder verre -volgende maand de supermarktmoord?- toekomst, is een andere vraag. Het tragische einde van de moedige Guido De Moor knuppelt ook ons langzaam maar zeker een beetje dood. Tot er niks meer overblijft om te voelen, behalve de onverschilligheid. Misschien schuilt daarin nog het grootste gevaar; dat we op een dag niet meer opkijken van een dooie meer of minder in onze voortuin. Net zoals we ook onverstoord pinda’s blijven doorslikken bij het bekijken van de zoveelste genocide in het 7 uur-journaal.

En kijk, is slachtoffer dan ook een beetje dader? Als doekje tegen het bloeden zeg maar. Want laat ons wel wezen, een dooie blijft een dooie. Geweld tout court, omdat zinloos geweld een per definitie zinloze tautologie is. Dé oplossing? Sla me dood. Of toch maar niet. En laat de politieke recuperatie alvast een aanvang nemen.