Tijd voor een streepje bijtende satire. Niet van onze hand, maar eerder uit de kelen van zoetgevooisde reclamestemmen. ‘O dierbaar België’ geldt dan ook als de gedroomde radiocommercial voor ons land. Het is hier immers goed wonen. En als u daar niet van overtuigd bent, houden we ‘t gewoon op een geslaagde grap van een productiehuis. Tenminste, zo beweren onze anonieme bronnen.
Beluister ‘O dierbaar België’ (215 kB)
3 com
Even terzake nu. VRT-journalist Siegried Bracke slaat weer nagels met koppen. Over weblogs.
“In blogs staan soms rake, stoute dingen. Maar vaak wemelen die blogs van de feitelijke fouten. En die fouten blijven maar op het net staan: niemand corrigeert ze, iedereen schrijft van iedereen af.”
En over de lokroep van digitale televisie.
“Als wij, om het in Tony Marie-termen te zeggen, dizjitaal gaan, hoop ik dat wij ons verstand zullen gebruiken. Wat ik in Italië te zien kreeg waren vooral telefoonspelletjes en allerlei kanalen waar er geneukt en ik-weet-niet-wat-nog-allemaal werd dat het van het scherm afliep. Technologisch is het natuurlijk een wonder, maar wat ben je met honderd kanalen als er niets meer te zien is?”
(Bron: HUMO, 29/08/06)
Update: Voor wie niet genoeg krijgt van het duel nieuwe versus oude media: ‘Het zesde gebod voor een nieuwe journalistiek: betrouwbaarheid’
4 comGeen week zonder schandaal in dit apenland. Na een geëscaleerde avondwandeling in de gevangenis van Dendermonde staat onze lap grond op zijn kop omwille van een ongenode gast in het Koning Boudewijnstadion. Ene Mariusz O., de Marre voor de vrienden, en medeverdachte van de MP3-moord voor de anderen, laat zich trakteren op een avondje interlandvoetbal. Het begrip ‘gesloten instelling’ krijgt prompt een nieuwe dimensie. De storm is amper geluwd, of daar is het antwoord van de politiek al. (Onze kop eraf als we binnenkort geen verkiezingen krijgen.) Niet alleen de politiek reageert, ook directrice Marie-Claude Crollen van de ‘gesloten instelling’ -let op de aanhalingstekens- in Kasteelbrakel doet dat.
1 com“Uiteraard staan wij geen discotheek- of cafébezoek toe en ook geen sporten als boogschieten of op jacht gaan. De delinquenten moeten ook stipt om 20 uur binnen zijn. Voor die match is per hoge uitzondering van dat uur afgeweken, omdat ze nu eenmaal later viel.”
(Bron: Het Laatste Nieuws, 28/08/06)
De verkiezingen naderen met rasse -en racistische?- schreden, en daar hoort uiteraard een stuk regenwoud bij. Papier hier, want een bekende kop doet stemmen. Bij het Vlaams Belang in Ternat -pendelbestemming van ondergetekende- zijn ze al een paar maanden geleden gestart met een lading postpollutie. De lokale partijafdeling prijst zichzelf in de markt als het ‘ENIGE VLAAMSE ALTERNATIEF’. En omdat een oud Vlaams gezegde er altijd in gaat als Vlaamse stoemp: ‘Ratten, ratten, ratten. In de monsters hun patatten.’ Ongetwijfeld iets uit de ouwe doos.
2 comHet naar onze bescheiden smaak over de manège gesmeten radiotalent Wim Oosterlinck telt af naar zijn eerste ‘Showtime‘ op Q-Music. Maar eerst geeft de wandelende kippensoep de sectaire StuBru-gelovige nog even lik op stuk.
“Verraad? Dat is niet gebeurd, helemaal niet. Ik heb gewoon een nieuwe uitdaging gekregen: een programma op Q-Music.En ik heb daar heel veel zin in. Trouwens, Wim Oosterlinck is niet Studio Brussel. maar Wim Oosterlinck is ‘radio’. Het was niet zo dat ik voor eeuwig en altijd bij Studio Brussel zou blijven.”
(Bron: Het Laatste Nieuws 24/08/2006)
Op zich wel knap van StuBru dat de zender erin slaagt om zijn niche luisteraars zo fanatiek aan zich te binden, als betrof het een kudde volgelingen van de sekte van David Koresh zaliger. StuBru is erin geslaagd zichzelf te manifesteren als boegbeeld of symbool van een subcultuur. Geen wonder dat sommigen beginnen te schuimbekken wanneer één van hun helden voor de centen of gewoon voor een nieuwe bezem kiest. Een beetje naïef van het luistervee, dat wel. Want een radiobeest in hart en nieren kan thuis nog altijd de plaatjes draaien die hij of zij wil horen. Daar heb je de radio niet voor nodig.
comDe Nederlandse Vokskrant zingt het vandaag 25.000 exemplaren uit, en viert dat met een gratis tabloid-editie. Een kaakslag voor al die visionaire internauten die voorspellen dat de papieren krant op termijn alleen nog dient om de plinten mee af te plakken bij het schilderen, of gewoon niet meer zal zijn.
Ik verkies nog altijd de geur van versgedrukt krantenpapier boven een steriele en weinig mobiele internetkrant. Die laatste categorie kan een handige aanvulling zijn op de tastbare krant, maar ook niet meer dan dat. Akkoord, krantensites spelen korter op de bal, maar bieden dan ook niet de gezelligheid van een gazet. En zelfs al is het een kwestie van tijd vooraleer het legertje treinpendelaars gewoon de laptop inplugt eens een felbevochten zitplaats veroverd, dan nog zullen er altijd hardleerse nostalgici blijven bestaan die een tabloid prefereren. Omdat niet elke vooruitgang noodzakelijk een vooruitgang betekent.
4 com
Nog even wachten en we krijgen weer een nose job van ouwe rock ‘n rot Bob Dylan. Vooraleer ’s mans nieuwe boreling op de wereld belandt, zorgt hij in het gerenommeerde Rolling Stone nog snel voor wat controverse.
com“Downloading music for free? Well, why not? It ain’t worth nothing anyway. I don’t know anybody who’s made a record that sounds decent in the past twenty years, really.”
Een beetje goede wil volstaat meestal niet als het om talenkennis gaat op de lap grond die voorlopig nog België heet. Als je als instelling -commercieel of non-profit- een persbericht verstuurt vol taalfouten, dan sta je hoe dan ook een beetje voor lul. Een voorbeeld uit de mailbox van maandag 21/08/06. Zoek de fouten!
comVlaams Minister-president Yves Leterme gooide vorige week een knuppel in het hanenkot. Een storm in een glas water, zo leek het, maar een week later lijkt Franstalig België intellectueel niet in staat om één en ander te relativeren. Een kwestie van interpretatie? Het lijkt er vooral op dat Leterme slapende honden wou wakker maken in de aanloop naar de verkiezingen, en en passant ook de jacht opent op de Belang-kudde.
com
Komkommertijd op de buis hoeft niet altijd in een GFT-zak te resulteren. Af en toe bots je op ware pareltjes van vakmanschap die voor de gelegenheid nog eens vanonder het stof mogen . Zo ook op een verloren donderdagvond op Nederland 3. De VPRO zond nog eens de documentaire ‘Begnino: afscheid van een revolutie’ uit. Brandend actueel nu Begnino’s ouwe strijdmakker een revolutie met zijn lichaam uitvecht.
