De éminence grise van het Vlaams Nationalisme, Hugo Schiltz, is afgelopen weekend naar hierboven verhuisd. Daar waar grenzen vervagen, en vlaggen verbranden. Een paar decennia strijd voor de goede zaak hebben hun tol geëist. 78, en de memoires zullen op perkament geschreven worden. Tram 8 bereikt de eindhalte niet. De leeuw is getemd.

‘Een Vlaams-nationalist die Franstaligen niet vergat‘, kopt Het Nieuwsblad. Schiltz gaat vooral de geschiedenis in als een man van het compromis. Als de architect ook van de federale staat zoals we die vandaag kennen. Misschien zelfs onrechtstreeks als de architect van het Vlaams Belang, al kan dat nooit de bedoeling geweest zijn. God weet hoe de Vlaamse politieke geschiedenis zich zonder Egmontpact een weg naar de analen had gemanoevreerd. Over de doden geen slecht woord, maar sommigen zullen zich Schiltz voor eeuwig herinneren als de verrader van de Vlaamse zaak of plat opportunist zonder meer. Of dat terecht is, betwijfel ik. Wie niks doet, niks verkeerd doet. Kortom, de meningen over Schiltz zijn even verdeeld als de bevoegdheden in dit land. Dat hij moge rusten in vrede.