Meest opvallende stoelendans in de koekestad:

“In Janssens II is geen plaats meer voor een veiligheidsschepen, maar wel voor een schepen voor dierenwelzijn.”

Als u een oud vrouwtje ontmoet, ga er dan gerust met haar sjakos vandoor, maar riskeer het niet de chuachua een schop in de cloaca te verkopen. Benieuwd trouwens wanneer de eerste pups en poesjes weer opduiken op de vogeltjesmarkt, en de laatste vis wordt gesignaleerd in de Schelde.

In de praktijk fungeert de Benneton-burgervader himself uiteraard als waakhond van ‘t schoon verdiep. En die beseft maar al te goed dat het spelniveau van zijn ploeg van A, Germinal-Beerschot dus, van den hond is. Een schepen van dierenwelzijn is dan ook in geen geval een overbodige schepen.

Het was als honkvast Frut-lezer even slikken bij het openslaan van de weekendkrant: Gazet Van Antwerpen lanceert negen blogs. (Tien zou nogal belachelijk zijn.) Dat moeten we even kritisch bekijken, op het gevaar af als belerende blognerd te acteren. Constructieve bedenkingen vanuit een pseudo-ervaringsdeskundige achtergrond dus. Al is het maar omdat we ons dat kunnen permitteren bij afwezigheid van welk commercieel belang dan ook. Bloggen zonder broodheer heeft zo zijn voordelen.

• Is het niet een beetje laat om als krant met een reeks blogs uit te pakken? De Standaard begon er in maart 2005 aan, meer dan anderhalf geleden dus. Het was ook voor de grote (media)hype losbarstte als ware het een etterende puist. Bloggen was hip. Was.
• De lay-out van de GVA-blogs blijkt niet alleen weinig origineel -tot daar aan toe, als de inhoud maar deugt- maar toont zich bovendien niet altijd browserbestendig. In Safari bijvoorbeeld verschijnt de rechter zijkolom onderaan de pagina. (beeldresolutie 1024 x 768) Sommige GVA-blogs tonen zelfs de middenkolom met de eigenlijke posts onderaan de linker kolom. In Firefox daarentegen kleurt GVA wél binnen de lijntjes.
• De startpagina van GVA bevat (nog?) geen enkele verwijzing naar de weblogs.

Lees verder…

Beklijvende campagne van Amnesty International. Toch een prettig weekend met de kindjes!

Het was altijd al te denken: Doktor in de humorologie Rik Torfs krijgt een eigen praatprogramma. Maar wie had dat twintig jaar geleden durven voorspellen? Torfs zélf alvast niet.

“Wel, dat zou ik ervaren hebben als goed nieuws, want dat zou betekend hebben dat ik twintig jaar later nog in leven zou zijn. Wat overigens ook werkelijk zo is. Ik kan dat bij deze bevestigen.”

Eén van de gasten van Torfs is Federaal Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (VLD).

“Een degelijk man met een das, maar woeste dingen spelen zich af in zijn hoofd.”

“Ik denk dat hij moeilijk zonder erotiek kan, dus we hebben samen naar een blote madam gekeken.”

En uiteraard spreekt ook de filosoof in de kerkelijk rechter.

“Volgzaamheid is een geperverteerde vorm van vriendelijkheid die sterk moet worden bestreden.”

(Bron: StuBru/Brussel Midi, 20/10/2006)

Nooitgedacht: wie Torfs volgt, kijkt vanaf zondag op Canvas.

VRT-baas Aimé Van Hecke is het beu tweede viool te spelen op de Reyerslaan, en gaat Sanoma-Magazines leiden. Maar de besnorde manager blijft ook in de toekomst trouw zweren aan de pax media.

“Ik ben altijd een grote voorstander geweest van het evenwicht en de dualiteit in het medialandschap. Het is niet omdat ik nu naar een privé-bedrijf overstap, dat ik dat niet meer zou zijn. Ik wil de komende jaren bewijzen dat private en publieke media op een goede manier kunnen samenwerken. En dat het niet noodzakelijk is elkaar naar het leven te staan.”

(Bron: De Standaard, 19/10/2006)

Post Scriptum: Rest alleen de vraag wie Van Hecke opvolgt bij de VRT. Toen Tony Marie het heuglijke nieuws over zijn afscheidsaalmoes ontving, mocht ouwe knar Piet van Roe weer opdraven om de rust te herstellen. Pensioen of niet. Misschien iets voor Jos Geysen?

Interessante discussie gisteravond aan de tafel van Cools op Canvas. Morgen Beter blikte contradictorisch genoeg achteruit voor de gelegenheid, en had het over geschiedenis. Datgene waaruit je wel eens lessen trekt voor de toekomst, zeg maar. Doorgeleerd volk als de Gentse Dr. in Geschiedenis Bruno de Wever -jawel, broer van…- Knack-hoofdredacteur Karl Van den Broeck, en professioneel praatgast/humorist Rik Torfs mochten de degens kruisen. Plots ging het over lasterlijke internetpublicaties als een uit de zure lucht gegrepen roddel over de Antwerpse burgemeester Janssens.

Het was Knack-chef Van den Broeck die de dwaling van de Antwerpse fax- en e-post-krant ‘t Scheld wikte, woog en vervolgens te licht bevond. Maar het kwaad was al geschied, want de Zatte Vrienden hadden de kwakkel, uiteraard in stijlloos koeterwaals, al gerecupereerd. ‘En die dingen worden dan door 100.000 mensen gelezen!’, fulmineerde Van den Broeck. Of hoe machtsmisbruik van het internet tot desinformatie kan leiden. Nu krijgt zelfs een minder intellectuele kippenboerin als Joyce Van Nimmen al gauw in de mot dat het om een staaltje populistische cafépraat gaat, of op zijn minst om de anale exploten van een zatte webmaster, wars van eender welke journalistieke betrachting. Rik -’god ziet alles, maar ik bén overal!’- Torfs verbaasde er zich als door het lam Gods geslagen dan ook over dat een hoofdredacteur van een respectabel magazine, Knack in casu, een publicatie van een minder respectabel zine als ‘t Scheld als potentieel betrouwbare bron beschouwt. Torfs is geen nerd, zoveel is duidelijk. Is onbetrouwbaarheid de achillespees van weblogs en aanverwanten? Of geldt dat ook voor de traditionele pers? Er valt zeker wat voor te zeggen, en er valt nog meer over na te denken. Kwestie van er lessen uit te trekken voor de toekomst bijvoorbeeld.

‘T lijkt stilaan traditie: uitgerangeerde VRT-radiostemmen die bij de commerciële radiozender 4FM belanden. Leen Demaré, natte droom van veertigjarige lesbo’s, kiest nu ook eieren voor haar geld. Al lijkt het er sterk op dat het vooral de Donnabonzen zijn die Demarés nieuwe carrièremove inluiden. Herinner u in een verleden de grof vuil-positionering van ouwe radiokrokodil Michel Follet. Ook Follet zocht zijn heil vervolgens bij 4FM, maar kwam wat later van een kale reis thuis. Minder lang geleden verkaste oud Donna-corryfee Johan Henneman eveneens naar 4FM. Officieel zonder veel bombarie, maar in het besloten radiocircuit luidt het dat ze de man daar op de Reyerslaan hebben bedankt voor bewezen diensten wegens een beetje te oud. ‘Oude bomen moet men niet verplaatsen’, is natuurlijk een wet die niet in de media geldt. Maar ze mogen daar bij de openbare omroep misschien wel eens hun monumenten eren. (Remember Bavo Claes) Al kan ook 4FM best onze dag maken…

Zoals u als hondstrouwe ZonderZever-lezer wel gemerkt hebt, is het hier nogal stil geworden. Eén en ander had te maken met een slippertje op en tijdens 0110, aka. 1 oktober. Maar we gaan het weblog nieuw leven inblazen nu het cordon sanitaire rond de knie van ondergetekende is doorbroken.

Ondanks het feit dat dit actualog nogal vaak het politieke métier belicht, zijn we niet (kunnen) gaan stemmen. De ironie van het lot, zeg maar. Toch even van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat het verkiezingsresultaat in ‘ons’ Antwerpen (en dat van A natuurlijk) tot tevredenheid leidt in het brein van deze Zeveraar. Een burgemeester die zich met goed bestuur boven de partijpolitiek verheft, dat verdient een monsterscore. Toch?

Zondag stemdag, maar niet voor iedereen. U kreeg misschien een glansrijke bijzittersrol toebedeeld op 0810, maar voelt zich helaas verhinderd omwille van een weekendje Centerparcs bij onze Noorderburen. Uw stembrief heet in dat geval een kortingsbon van de Libelle. Uiteraard is bovenstaande voorbeeld niets meer dan pure fictie. Doch, geef toe, het had gekund.
Anderen willen echt wel gaan stemmen, al is het maar omdat ze het in een dronken bui beloofd hebben aan kandidaat F, maar kunnen helaas niet. Zo’n gemotiveerde kiezer breekt bijvoorbeeld plots één van de onderste ledematen. Bijvoorbeeld dus. Nood breekt wet, helaas pindakaas.

Maar hoe kan je als kiezer eigenlijk op voorhand een vrijstelling krijgen van vadertje staat? Antwoord: niet! Wat opzoekingswerk leert ons dat we in dat geval beter een volmacht meegeven met iemand die we vertrouwen (kwestie van niet onbedoeld onverdraagzaam te stemmen), of een gemotiveerde brief en/of doktersbriefje laten afgeven op de heuglijke dag des bestuurlijke oordeels. Dat is vreemd. Als je iemand naar de stembus moet sturen om een ziektebrief af te geven, kan je immers evengoed een volmacht geven. Toch?

Lees verder…

Geen mens die wil weten hoeveel bossen er de afgelopen weken gesneuveld zijn om kandidaat-politicus x of y in de gemeente- of provincieraad te prijzen. Nuja, Jos Geysels uitgezonderd misschien, maar die ziet zelf al lang door de bomen het bos niet meer. Al die papierverspilling lijkt extra nutteloos in het digitale tijdperk, maar niet alleen daarom. Campagnewatcher Peter Van Aelst (UA) beweert dat al die holle slogans en eindeloos repetitieve debatten in Antwerpen zowiezo een maat voor niks geweest zijn.

“De uitslag ligt ongeveer al een jaar vast. De voorbije maanden is er weinig veranderd in Antwerpen. De mening van de kiezers is vroeger gevormd. In die zin moeten we de verkiezingscampagne relativeren. Echt veel heeft die niet doen bewegen.

En heeft u ook zo genoten van al die fantastische verkiezingsprogramma’s op de Vlaamse buis?

“Campagnes blijven nuttig om de betrokkenheid te vergroten en informatie te verschaffen. Maar de media zijn dit jaar wel erg vroeg begonnen. Lang voordat de politici ermee bezig waren.”

Geen verkiezingen zonder peiling natuurlijk. Een simpele ziel (Jos Geysels bijvoorbeeld) zou zich nog gaan afvragen waarom hij moet gaan stemmen.

“Ik stel ook vast dat dit de meest gepeilde verkiezingen ooit worden. We moeten daar een beetje mee oppassen. vergeet niet dat er binnen enkele maanden nieuwe verkiezigen aankomen.”

(Bron: GVA, 05/10/06)