Hét afscheid van dé weerman is nakend. Eddy De Mey (57) was ‘de oudste smoel geworden’. Tijd voor een nieuwe wind, zeg maar. Want als de kikkers kwaken, zal mooi weer genaken.

“Cameratechnieken? Ach, dat leer je door het te doen, er te zitten en te staan. Ik kreeg wat tips, ik deed iets aan mijn taal toen bleek dat me af en toe wat Dendermonds ontsnapte. Ik had het al aan de toog van mijn geliefde stamcafé Het Vaderland vernomen. ‘Awel Eddy, we hebben ons taal nog ne keer ghoord.’”

En over het bijna dierlijk geluid dat hij voortbrengt, een beetje schor dus…

“Mijn dokter heeft daar een zeer snel werkend en bijzonder efficiënt middel tegen. Bij een verkoudheid gaat die schorheid nog het best over met één of twee whisky’s.”

(Bron: DM, 27/01/07)

Hoe wereldvreemd kan je zijn? Zo wereldvreemd. VTM-hoofdredacteur én wijvenzot Pol Van den Driessche had op de nieuwjaarsreceptie van het hof een tête-à-tête met kroonprins Filip. Dat kunnen er niet veel zeggen, behalve dan Yves Desmet van de krant De Morgen. De boodschap was duidelijk: het gestelde lichaam werd een beetje ongesteld van al die kritiek op zijn persoontje, en volgende keer zou die judas van een Van den Driessche er niet meer in komen.

Persvrijheid is persblijheid, zou je denken. Zoniet in het hof. Het grote blunderboek van het hof lijkt in snel tempo aan te groeien. Toen ene J.P. Van Rossem in een ver verleden ‘Vive la république’ uitschreeuwde, bleek hij zijn tijd ver vooruit. Niet dat Van Rossem een goed president zou zijn, laat ons wel wezen. Maar een geldverslindend, vegeterend, en contra-productief koningshuis kunnen we missen als een dieselmotor bij vrieskou. Of zoals Van den Driessche zelf zegt: ‘dit is echt niet meer van deze tijd’.

De Waalse media plaatsen N-VA-voorzitter Bart De Wever steevast in het Vlaams Belang-kamp, en dat zint de blauwe kneus 2006 niet.

“De zeldzame keren dat ik gevraagd wordt voor debatten op de Franstalige televisie, is dat enkel om te fungeren als pispaal. Het VB durven ze niet uitnodigen, en dan moeten ze mij maar opdraven als the next best thing. De laatste keer schold Rudy Demotte me zelfs uit voor racist.”

(Bron: Metro, 22/01/07)

Kwestie van de nieuwe week goed te beginnen: ergernissen van de vorige week.

• Gelijke kansenminister Kathleen Van Brempt keft nog eens voor een ander hol, dat van de VRT in casu. Er zitten te veel mannen/te weinig vrouwen (schrappen wat niet past) aan de top van de openbare omroep. Er zitten mogelijk ook te weinig transseksuelen, homo’s en lesbiennes aan de top van de VRT, maar daar hoor je Van Brempt niet over keffen. Ze heeft het na de werkuren immers te druk met stofzuigen, afwassen, en de kindjes in bed stoppen.
  Feministes als Van Brempt zijn in het verkeerde tijdperk in het verkeerde land geboren. Als de VRT-top te weinig vrouwen telt, is dat meer dan waarschijnlijk het logische gevolg van een gebrek aan ‘goesting’ bij de VRT-vrouwen. Bovendien zijn vrouwen ook schromelijk ondervertegenwoordigd in de loodgieterij. Maar ook daar hoor je Van Brempt dus niet over keffen. Je zou een paar vrouwen van de straat kunnen plukken en ze een .44 Magnum tegen het hoofd knallen, maar of je daarmee die vrouwen zélf een dienst bewijst is nog maar de vraag.
  Kortom, mocht er al sprake zijn van een ondervertegenwoordiging, dan gaat het nog niet noodzakelijk ook om discriminatie. Bovendien is elke positieve discriminatie ook discriminatie. ‘Vlaamse girlpower!’, scandeert het SP.a-teefje ergens op haar weblog. Van Brempt, ga in Darfur wat stoere verongelijkte vrouwenpraatjes verkopen. Ze hebben je daar meer dan nodig.
• De Vlaamse TV verliest twee monumenten: Eddy De Mey en Sigfried Bracke. Het ergerlijke bestaat eruit dat dat nog niet vroeger is gebeurd. In het geval van de bestrikte knikkenbollende en aldoor accentuerende Bracke hadden we ons al zolang geërgerd dat het ergeren op een gegeven moment omsloeg in berusting en -jawel- zelfs gewenning en lichte bewondering. En net nu zetten ze ‘m bij de Reyerslaan aan de deur. Begrijpe wie begrijpe kan… Het moge duidelijk wezen dat de monumentenstrijd niet van toepassing is op het huis van vertrouwen.
  In het geval van Eddy De Mey kunnen we kort zijn, iets wat de man zélf niet vaak lukt. Ook hier brandt de vraag ‘waarom nu pas?‘ ons immers op de lippen als ware het een hete chilipepper. Als De Mey al één verdienste heeft is het wel ’s mans kunde om creatief met taal om te gaan. Niet alleen de wijze waarop Eddy steady telkens weer de beginletter van een woord uitrekt als een vleesgeworden sampler was nooit eerder gehoord en bijgevolg bijzonder origineel. Ook de woordenschat van de geile weerman sprak boekdelen, behalve dan die van de Van Dale. Maar oordeel vooral zelf, bijvoorbeeld op basis van een fragment van midden december. De Mey mag voortaan in stilte voortpruttelen. Of geef die twee een talkshow: ‘Bracke en De Mey’.

Lapsus van de week: de luchthaven van Deurne wordt ‘Brussels North’. Omdat zoiets meer tickets doet verkopen. Een paar snodaards zagen ze vliegen, vooral de euro’s dan. Touroperators zijn ook maar mensen, moet u weten. Al lijkt nog niet meteen duidelijk wie de bedenker van deze heiligschennis is. Voor hetzelfde geld heeft een of andere kiekenfretter zich verslikt in een gedateerd dioxinekippetje. Geld dus als eeuwige gesel van zelfrespect en integriteit.

Vast staat hoe dan ook dat het om een groteske belediging gaat. ‘T stad degraderen tot een buitenwijk van Brussel verdient gewoon de strop. Klaar. Met alle Carolo’s of Chinezen, maar niet met den deze.

Bij de frut hadden ze overigens wel zin in een potje controverse. Een open goal als het ware. Even binnentrappen binnenkant voet, en het stadion ontploft. Want laat ons wel wezen, daar kunnen nog geen tweeënzeventig Mohammed-cartoons tegenop. En zo komt het dat de lezersbijdragen in de krant met de dag mooier worden. Want ‘t stad is van A, en Brussels-North vliegt.

Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht posteerde zich vanmorgen op de schoot van Radio 1-presentatrice Friedl Lesage. Figuurlijk wel te verstaan. Maar het cliché van de oude man die best nog wel een groener blaadje lust is nooit ver weg.

De Gucht: “Ik vind het niet fijn dat u mij een oude man noemt. Dat hebben we niet afgesproken.” (op licht ironische toon)

Het beste moet immers nog komen, zijnde de keuzeplaten van het ijskonijn. Het verschrikkelijke ‘Paradise by the dashboard light’ van de speklap Meatloaf gaat over copuleren (intellectueel Nederlands voor ‘neuken’) in de auto, en het sportieve ‘Je t’ aime moi non plus’ van de betreurde womanizer Serge Gainsbourg en diens toenmalige wederhelft Jane Birkin laat al helemaal niks meer aan de verbeelding over.

Lesage: “Meneer De Gucht, uw reputatie als ijskonijn is bij deze helemaal gesmolten.”

Maar laat onze verbeelding, voor zover dus nog aanwezig, nu net stoppen waar De Gucht verduidelijkt. Het ijskonijn koos voor de plaat uit bewondering voor het koppel. Birkin, omwille van het feit dat ze haar man al die tijd zo trouw als een teefje bleef, en Gainsbourg omwille van zijn rebels karakter. Gainsbourg als rolmodel voor De Gucht; altijd al gedacht. De gelijkenis is dan ook treffend.

Auteur en columnist Geert Buelens vraagt zich af ‘wat er aan de hand is met Humo‘. Noodzakelijke achtergrondinformatie is dat het ‘onafhankelijk weekblad’ -what’s in a name?- zo’n zeven procent minder exemplaren aan de man of vrouw slijt dan drie jaar geleden.

“Hoe geloofwaardig ben je wanneer je week na week met overtuigende argumenten de stompzinnigheid van het BV-dom aanklaagt in je tv-recensies terwijl je ook het triviale cohort BV’s op de cover hebt en hen niet noodzakelijk diepgaand interviewt?”

(Bron: DM, 17/01/07)

Er hebben er weer een paar een gat, of unserved audience als u wil, in de al zo krappe Vlaamse mediamarkt ontdekt. Bij Milozine zijn 45-plussers in meno- of penopauze het opgejaagd consumptiewild van de door commerciële targets doordrongen bladmanaging-managers. ‘Midlife rocks’ klinkt het aanlokkelijk. Of dat werkelijk zo is, is nog maar de vraag. Onbewust dwalen onze gedachten immers al gauw af naar verbitterde vrouwen in de herst van hun leven à la Kristien Hemmerechts of dwalende charmezangers met een laatste oprisping à la Jo Vally. Niet dat de naam er voor iets tussenzit. Milo Van Kroton stond er immers niet alleen om bekend dat hij elke dag een integraal rund in de gommer sloeg, al kan de zinetitel best ook refereren naar een terechtgesteld Romeins politicus. Want midlife rocks.

Lees verder…

‘Laurent vanavond al verhoord.’ ‘Laurent is vertrokken.’ ‘Laurent is aangekomen.’ Het lijkt wel de kroniek van de carrière van de Leeuw van Vlaanderen. Wespen noch broden kunnen de nationale marine dan ook redden van de waarheid, als prins Platzak ze niet alleen preekt maar ook spreekt. En dat moet nog maar blijken. Al vraagt Gazet van Antwerpen zich bij het krieken van de dag nog enigszins vertwijfeld af of Laurent komt of niet. Jammer voor Geert Hoste, maar nieuwjaar is alweer negen dagen oud.

Als de crossmediale vaudeville rond Laurent’s persoontje op niets uitdraait, komen alleen de gazetten en tv-journaals uit de bus als morele overwinnaars. Alles lijkt er immers lange tijd op dat geen rechter de ballen heeft om het koningskind alleen nog maar op het getuigenbankje te posteren. Resultaat: de prins is in dat geval voor niets naar Hasselt afgezakt. Onkostennota voor de verplaatsingskosten volgt. Al hoeft gezegd dat zo’n Smart -in Laurent’s geval het equivalent van de tangaslip- bijlange niet zoveel zuipt als een Ferrari. Slimme zet trouwens, die Smart. Kan tellen als signaal van een royaal grootverdiener. Maar ons strooien ze geen zand in de ogen. Het moge duidelijk wezen dat gekroonde hoofden in dit land nog altijd een voorkeursbehandeling krijgen in een moderne democratie. Ongeacht welke beslissing justitie ten lange leste neemt na veel te lang beraadslagen. Eerst even bekijken welke vragen de heren advocaten de prins willen stellen. Laurent Benoît Baudouin Marie is immers Frans Van Bavikhove niet. Rationeel valt zoiets niet te rechtvaardigen. Misschien net daarom dat sommige politici de monarchie -en daarmee onrechtstreeks misschien ook de eenheid van het land- in de weegschaal leggen. Zo eindigt de Laurent-saga toch nog met een positieve noot. Al zal het verzamelde zootje royalisten-idioten met tricolore vlagjes in de Lombaardstraat daar wellicht anders over denken.

De eerste Quotelog van het nieuwe jaar is voor eerste minister Guy Verhofstadt. Zelfreflectie volgens de premier.

“Ik kan ook met mezelf lachen. Dat verbetert met ouder worden, dat moet wel hee? Als publieke figuur word je met jezelf geconfronteerd. Het is goed dat je die spiegel krijgt voorgehouden. Politiek is macht uitoefenen, zonder die spiegel zou het heel snel ontsporen. De spiegel houdt je op het rechte pad.”

(Bron: Het Nieuwsblad, 08/01/2007)