De kogel is door de kerk. Hij was -zoals verwacht- bedoeld voor paars. De euforie kleurde voor de gelegenheid nog eens oranje en geel. Een verhaal van ‘opperrupsen’ naar het schijnt. En ook wel een beetje een verhaal van opperpitbulls of gewoon ‘beste vrienden’.

Al die grote én kleine woorden van zowel winnaars als verliezers lijken toch nogal voorbarig. ‘Rechts heeft gewonnen’, heet het hier en daar schaamteloos triomfantelijk en mogelijk ook nogal voorbarig. Welk beleid Leterme en & Co gaan bedrijven met wie moet immers nog blijken. De vlag dekt niet altijd de lading. Benieuwd welke tsjeef er uit de mouw zal kruipen…
Grote ogen getrokken ook wanneer de Kapitein Haak van de SP.a zijn verklaring voor de nederlaag wereldkundig maakte. Ter herinnering: Van de Lanotte wijtte het rode fiacso aan de afkeer van de gemiddelde Vlaming van de Waalse kameraden van de PS. Van de Lanotte dreunde het verhaal keer na keer schijnbaar als een certitude af. Een drogreden. Nieuwe bezems keren goed, en nederlagen en overwinningen volgen mekaar dan ook almaar sneller op in de Vlaamse politiek. Een tevreden kiezer is maar tevreden tot de volgende hype lonkt. Politiek is ook een beetje entertainment, en bijgevolg onderhevig aan de grillen van de consumptiecultuur. Gezond verstand is rekbaar. Tenminste, dat is onze mening.

Vandaag siert de cynische tronie van Vlaams Belang-lijstrekker Frank Van Hecke op pagina 22 en 49 van respectievelijk Metro en Gazet Van Antwerpen. Onderaan de paginagrote advertentie lezen we de welluidende, duidende boodschap ‘De eenmalige publicatie van deze advertentie gebeurt op bevel van de voorzitter van de rechtbank van koophandel te Brussel‘. Bij Metro pronkt bovenaan de pagina nog een nieuwsbericht over de verplichte publicatie, en in Gazet Van Antwerpen maken ze ‘t nog net iets bonter door links van de advertentie het artikel “‘Grot van Ali Baba’ bij stationsdieven” te positioneren. Maar een door de rechter opgelegde verkiezingsadvertentie: is dat wel een goed idee?

Lees verder…

Een moment van herkenning vanmorgen bij het doorploeteren van de krant: “Antwerpenaar geschokt omdat hij meent dat Liberale Mutualiteit zijn adres aan Open VLD gaf.” Ook wij vonden afgelopen week de blijde boodschap van Dirk Van Mechelen en Bart Somers, respectievelijk de Popeye en de Monchichi van de Open VLD, in de bus. Geen ordinaire -en dus als verkiezingsdrukwerk herkenbare- flyer, maar een gesloten enveloppe zonder logo die smeekt om geopend te worden door de nieuwsgierige geadresseerde. Voor hetzelfde geld werp je immers een een boete voor wildplassen in de prullenmand, en dat wil je als verantwoorde burger nu ook weer niet meemaken. Bovendien valt meteen op dat de heren verkozenen ons ook in de brief zélf met naam en adres begroeten, als waren het verre vrienden uit een al even ver verleden waarin brieven sturen nog een communicatiemiddel als een ander was. Kortom, een nogal slinkse manier om campagne te voeren, om maar te zwijgen over de deontologie van de mutualiteit. Of zoals Kenneth Frederickx het gevat verwoordt: “Het is niet omdat je aangesloten bent bij de Liberale Mutualiteit, dat je ook per se politiek geëngageerd bent.” en “Als het ziekenfonds met zo weinig scrupules adressen doorgeeft, hoe zeker mag ik dan nog zijn dat mijn medische gegevens niet om dezelfde opportunistische redenen worden doorgegeven?”

Bij de mutualiteit ontkennen ze uiteraard met klem, en gebaren ze van kromme haas. De link lijkt nochtans duidelijk. Open voor ‘een nieuwe manier van werken’ misschien?