De politieke moord op Frank Vandenbroucke heet bij monde van een illustere partijgenoot ‘defenestratie‘. Enig mooi. Een linguïstisch pareltje van geschiedkundige vergetelheid. Helemaal nieuw is de revival van de defenestratie trouwens niet. Geslagen hond bij uitstek Jean-Marie Dedecker pakte er twee jaar geleden al mee uit. Niet echt een verrassing, maar soit. Jean-Marie heeft van het gedefenestreerd worden immers een beroep gemaakt. Ook een verdienste op zich. Andere gedefenestreerden volgens google: Open VLD’er Karel De Gucht en VRT-journalist Sigfried Bracke.

Defenestratie is het gooien van iets of iemand uit het raam. De term kwam tot stand rondom een gebeurtenis in het Praagse burcht in het jaar 1618. Het woord stamt uit het Latijn de (van; uit) en fenestra (raam of opening).”

(Bron: Wikipedia)

Woordenschat is net zoals politiek onderhevig aan modegrillen. Het zijn ook meestal politici die in onbruik geraakte woorden een tweede leven bezorgen. Politici of journalisten. En dan is het nog maar de vraag wie er eerst was: de kip of het ei. Meestal gaat het om geschiedkundige termen of afgeleiden daarvan. Denk bijvoorbeeld nostalgisch terug aan de ‘nacht van de lange messen‘ die te pas en te onpas opduikt. Maar alles met mate, want voor clichés geldt maar één remedie: defenestratie!

Herman Schueremans noemt zijn geesteskind op Canvas ‘de top in Europa’. De blauwe rockridder op jaren kwam op de slotdag van de vierdaagse eigenlijk superlatieven te kort om zich uit te laten over Rock Werchter. Vorige week heette Glastonbury nog ‘één van de slechtst georganiseerde festivals’. Dixit de Schuer. Lees: ik doe dat veel beter. Eigen lof stinkt. De pisbakken op de wei van Werchter zijn er niks tegen. Maar ja, de kassa’s rinkelden wellicht vier dagen lang zo hard als de slee van Santa Claus, dus waar blijf je dan met je ondernemerseuforie?

Dat de toegangswegen op de openingsdag potdicht zaten lijkt dan ook niets meer dan een bijkomstigheid. Het traject Antwerpen – Werchter op een donderdagnamiddag: 6 uur. Gemiddelde snelheid: 9 km/u. File vanaf de afrit Zemst van de E19. De flikken schitterden overigens in afwezigheid. Na vijf uur kas opvreten in de auto kregen we een zakje water van de civiele bescherming. Er zat niet eens een goudvis in.

Gevolg: Dave Matthews gemist, Lily Allen gemist, Emiliana Torrini gemist, Fleet Foxes gemist, Laurent Garnier gemist… Soit, misschien is het beter te zeggen wat we niet gemist hebben: een paar nummers Placebo, Oasis, en The Prodigy. Daar betaal je dus 80 euro voor. En dan is het pompen of zuipen om die twintig vooraf bestelde drankbonnen op te krijgen. Drie dagen later nog steeds nadorst… Kan je nagaan.

Een festival organiseren, daar komt heel wat bij kijken. Dat stopt ook niet aan de uit- of ingang van het terrein. Oplossing? Gooi die campings open op woensdagavond. ‘T is een begin. Maar er is vast een goeie (commerciële) reden om dat niet te doen. De tijd waarin Werchter nog een gezellig karaktervol festival was hoort trouwens definitief tot het verleden. Het evenement is uit zijn voegen gebarsten. Te veel volk, te veel commerce, te veel dagen… Enfin, te veel dus. Werchter is uitgegroeid tot de hoogmis van (over)consumptie en commercieel gewin. Crisis? Welke crisis? Op commercieel vlak behoort RW tot de top in Europa. Daar waar Glastonbury nog steeds de stempel van een commune hippies draagt anno 2009. Het zal de nieuwe rijken worst wezen. Nieuwe rijken als Herman Schueremans.