Herman Schueremans noemt zijn geesteskind op Canvas ‘de top in Europa’. De blauwe rockridder op jaren kwam op de slotdag van de vierdaagse eigenlijk superlatieven te kort om zich uit te laten over Rock Werchter. Vorige week heette Glastonbury nog ‘één van de slechtst georganiseerde festivals’. Dixit de Schuer. Lees: ik doe dat veel beter. Eigen lof stinkt. De pisbakken op de wei van Werchter zijn er niks tegen. Maar ja, de kassa’s rinkelden wellicht vier dagen lang zo hard als de slee van Santa Claus, dus waar blijf je dan met je ondernemerseuforie?

Dat de toegangswegen op de openingsdag potdicht zaten lijkt dan ook niets meer dan een bijkomstigheid. Het traject Antwerpen – Werchter op een donderdagnamiddag: 6 uur. Gemiddelde snelheid: 9 km/u. File vanaf de afrit Zemst van de E19. De flikken schitterden overigens in afwezigheid. Na vijf uur kas opvreten in de auto kregen we een zakje water van de civiele bescherming. Er zat niet eens een goudvis in.

Gevolg: Dave Matthews gemist, Lily Allen gemist, Emiliana Torrini gemist, Fleet Foxes gemist, Laurent Garnier gemist… Soit, misschien is het beter te zeggen wat we niet gemist hebben: een paar nummers Placebo, Oasis, en The Prodigy. Daar betaal je dus 80 euro voor. En dan is het pompen of zuipen om die twintig vooraf bestelde drankbonnen op te krijgen. Drie dagen later nog steeds nadorst… Kan je nagaan.

Een festival organiseren, daar komt heel wat bij kijken. Dat stopt ook niet aan de uit- of ingang van het terrein. Oplossing? Gooi die campings open op woensdagavond. ‘T is een begin. Maar er is vast een goeie (commerciële) reden om dat niet te doen. De tijd waarin Werchter nog een gezellig karaktervol festival was hoort trouwens definitief tot het verleden. Het evenement is uit zijn voegen gebarsten. Te veel volk, te veel commerce, te veel dagen… Enfin, te veel dus. Werchter is uitgegroeid tot de hoogmis van (over)consumptie en commercieel gewin. Crisis? Welke crisis? Op commercieel vlak behoort RW tot de top in Europa. Daar waar Glastonbury nog steeds de stempel van een commune hippies draagt anno 2009. Het zal de nieuwe rijken worst wezen. Nieuwe rijken als Herman Schueremans.

Misschien heeft u het gemist, maar Verhofstadt was weer heel even premier. Gisteravond zo rond een uur of acht. En vandaag nog twee keer in de herhalingen van de herhaling van 1000 seconden. Faut le faire. Of in gewoon Vlaams: ge moet maar durven! ‘Jaja, we hebben hoog bezoek vandaag! De premier…!’, klonk het net iets te enthousiast uit de gezette lichamen van zijn gastheren. Het heeft niet eens met komkommertijd te maken. Bij de feel good-zender Vitaya is het immers het hele jaar door komkommertijd. Al kwam er hoegenaamd geen groene groente aan te pas. Een taartje van mozerella en tomaat, volkoren penne met scampi’s en anijszaadjes en als toetje mascarpone met rood fruit geflambeerd met brandy. De ‘premier’ liet het zich als een volleerd Toscaans Bourgondiër –alhoewel strak in het pak- allemaal welgevallen. Het proefkonijn werd bovendien met de nodige égards ontvangen. Toch een beetje pijnlijk, dat van die ‘premier’. Maar ook niet meer dan dat.

Bon, die verrekte verkiezingen dus. Het regende voor de gelegenheid oude wijven. Wat de oude wijzen in hun mars hadden, stond toen al in de sterren geschreven. Vlaanderen kleurde oranje. (Misschien is die hereniging van de Groot-Nederlanden nog zo’n gek idee niet.) De reden? We gaan al een tijdje niet meer naar de zondagsdienst, maar zou het kunnen dat meneer pastoor weer als vanouds stemadvies geeft vanop het preekgestoelte?

Veelgehoorde vaststelling: de Volksunie is terug. Hugo Schilz keert zich om in zijn graf. De NV-A koestert een overwegend conservatief programma, daar waar de Volksunie eerder een wat pluralistisch –ja, zelfs links- Vlaams discours voerde. Vlaams én links: het is een combinatie die vandaag de dag niet meer zo evident is. Jammer.

Of moeten we dan bij de ‘sociaal-liberalen’ zijn misschien? Geert Lambert haalde met zijn SLP toch zeker 1 procent. Het mag dus gerust wat meer zijn voor de arme man. Hij geniet nu van een pak friet met gebakken cervela in Frituur Franky in Oostende.

Wie zich de politieke mediastorm liet welgevallen, ligt nu uitgeteld in de zetel naar de herhaling van FC De Kampioenen te staren. En het moet allemaal nog maar beginnen. Benieuwd trouwens wanneer ze bij de VRT Axelle Red nog eens opvoeren. Stem verloren? Of weegt de Belgovox-kater nog te zwaar door misschien?

Het lijkt misschien een gek idee, maar waarom zouden we niet een dag van de verontwaardiging inlassen? Nuance: dag van de georchestreerde en mediatieke verontwaardiging. Eén keer per jaar. Dan hebben we dat ook meteen gehad.

Het zou een dag kunnen zijn waarop een Beverse doelman op rust de laatste fractie IQ die ‘m nog rest in prime time uit de sloffen schopt. Recht in de kakker van een zwartzak. Want in die fijnzinnige bewoordingen dien je je uit te drukken als je ook maar een beetje verontwaardiging wil uitlokken. En voor het halve werk passen we liever. Hadden ze maar beter moeten monteren, stopt Pfaff de strafschop van het CGKR. (Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding bekt nogal lang.) En natuurlijk is el sympatico del Brasschaat zelf ook een beetje verontwaardigd. De VMMa betaalt ‘m al jaren een aalmoes in ruil voor een beetje privacy, en dan durven ze ‘m nog zoiets lappen. Schoon is dat!

Lees verder…

Vlaanderen is hot over de taalgrens. Het zal niemand verbazen na alweer een bloedernstige en hoogintegere uitzending van onze waarde landgenoten van la radio et de la télévision belges francophones. Een uitzending met als absolute dieptepunt een premier die zijn interviewers in schabouwelijk Frans verbaal pijpt dat het geen namen heeft. Tenzij ‘opportunisme’, ‘machtsgeilheid’, en ‘zelfverloochening’. Maar als het even blijft meezitten, hebben we binnenkort alleen nog maar een Vlaamse premier. Daar zorgen ze bij de Waalse openbare omroep wel even voor. Want het onderwerp ‘Vlaanderen’ blijft in de Waalse media scoren als ware het een nooit eerder vertoonde reeks van FC De Kampioenen bij hun Vlaamse tegenhanger.

Deze week vatten de RTBF-radio en de krant La Libre Belgique de leeuw bij de klauwen met hun ‘Tour de Flandre‘; een campagne over le plat pays. Op de site van de RTBF leiden ze dat als volgt in.

“Des personnalités très populaires chez les uns sont totalement inconnues chez les autres. Cette méconnaissance induit souvent des jugements caricaturaux, des préjugés voire même de la méfiance.”

Lees verder…

Donderdag was nog eens hoogdag van het in een ver verleden als zwak omschreven geslacht. Is zo’n vrouwendag nog wel nodig, is de vraag die elk weldenkend mens als pili pili op de lippen brandt. Het beste meubel in het bedrijf is immers nog steeds een goed en degelijk wijf. Klaar. Al lijkt het anno 2007 absoluut not done of politiek correct om in de huidige context al eens te schertsen met behulp van een oud Vlaams spreekwoord. Zelfs over meerderheidsgroepen mag je nog amper grappen maken. Misschien hebben we net daar een vrouwendag voor nodig. Niet dé vrouwendag, want geloof het of geloof het niet, 11 november is wéér vrouwendag. Al gaat het dan niet om de socialistische maar om de Belgische variant. Zuinig zijn ze wel, dat moet je ze nageven de sufragettes van de éénentwintigste eeuw. Nee, geef ons dan maar Open VLD-politica Annick De Ridder, dàt is nog eens een vrouw naar ons hart.

“Ik vind zo’n dag toch wat achterhaald. Zoiets past in het hokjesdenken, en ik hou niet van tweedelingen. Waarmee ik uiteraard niet wil zeggen dat er geen gelijke kansen moeten zijn. Maar als 28-jarige vrouw wil ik er komen omdat ik competent ben, niet als excuustruus. En als liberaal zeg ik: laten we een Dag van de Vrijheid organiseren voor mannen én vrouwen.”

(Bron: GVA, 09/03/07)

Hoe wereldvreemd kan je zijn? Zo wereldvreemd. VTM-hoofdredacteur én wijvenzot Pol Van den Driessche had op de nieuwjaarsreceptie van het hof een tête-à-tête met kroonprins Filip. Dat kunnen er niet veel zeggen, behalve dan Yves Desmet van de krant De Morgen. De boodschap was duidelijk: het gestelde lichaam werd een beetje ongesteld van al die kritiek op zijn persoontje, en volgende keer zou die judas van een Van den Driessche er niet meer in komen.

Persvrijheid is persblijheid, zou je denken. Zoniet in het hof. Het grote blunderboek van het hof lijkt in snel tempo aan te groeien. Toen ene J.P. Van Rossem in een ver verleden ‘Vive la république’ uitschreeuwde, bleek hij zijn tijd ver vooruit. Niet dat Van Rossem een goed president zou zijn, laat ons wel wezen. Maar een geldverslindend, vegeterend, en contra-productief koningshuis kunnen we missen als een dieselmotor bij vrieskou. Of zoals Van den Driessche zelf zegt: ‘dit is echt niet meer van deze tijd’.

Kwestie van de nieuwe week goed te beginnen: ergernissen van de vorige week.

• Gelijke kansenminister Kathleen Van Brempt keft nog eens voor een ander hol, dat van de VRT in casu. Er zitten te veel mannen/te weinig vrouwen (schrappen wat niet past) aan de top van de openbare omroep. Er zitten mogelijk ook te weinig transseksuelen, homo’s en lesbiennes aan de top van de VRT, maar daar hoor je Van Brempt niet over keffen. Ze heeft het na de werkuren immers te druk met stofzuigen, afwassen, en de kindjes in bed stoppen.
  Feministes als Van Brempt zijn in het verkeerde tijdperk in het verkeerde land geboren. Als de VRT-top te weinig vrouwen telt, is dat meer dan waarschijnlijk het logische gevolg van een gebrek aan ‘goesting’ bij de VRT-vrouwen. Bovendien zijn vrouwen ook schromelijk ondervertegenwoordigd in de loodgieterij. Maar ook daar hoor je Van Brempt dus niet over keffen. Je zou een paar vrouwen van de straat kunnen plukken en ze een .44 Magnum tegen het hoofd knallen, maar of je daarmee die vrouwen zélf een dienst bewijst is nog maar de vraag.
  Kortom, mocht er al sprake zijn van een ondervertegenwoordiging, dan gaat het nog niet noodzakelijk ook om discriminatie. Bovendien is elke positieve discriminatie ook discriminatie. ‘Vlaamse girlpower!’, scandeert het SP.a-teefje ergens op haar weblog. Van Brempt, ga in Darfur wat stoere verongelijkte vrouwenpraatjes verkopen. Ze hebben je daar meer dan nodig.
• De Vlaamse TV verliest twee monumenten: Eddy De Mey en Sigfried Bracke. Het ergerlijke bestaat eruit dat dat nog niet vroeger is gebeurd. In het geval van de bestrikte knikkenbollende en aldoor accentuerende Bracke hadden we ons al zolang geërgerd dat het ergeren op een gegeven moment omsloeg in berusting en -jawel- zelfs gewenning en lichte bewondering. En net nu zetten ze ‘m bij de Reyerslaan aan de deur. Begrijpe wie begrijpe kan… Het moge duidelijk wezen dat de monumentenstrijd niet van toepassing is op het huis van vertrouwen.
  In het geval van Eddy De Mey kunnen we kort zijn, iets wat de man zélf niet vaak lukt. Ook hier brandt de vraag ‘waarom nu pas?‘ ons immers op de lippen als ware het een hete chilipepper. Als De Mey al één verdienste heeft is het wel ’s mans kunde om creatief met taal om te gaan. Niet alleen de wijze waarop Eddy steady telkens weer de beginletter van een woord uitrekt als een vleesgeworden sampler was nooit eerder gehoord en bijgevolg bijzonder origineel. Ook de woordenschat van de geile weerman sprak boekdelen, behalve dan die van de Van Dale. Maar oordeel vooral zelf, bijvoorbeeld op basis van een fragment van midden december. De Mey mag voortaan in stilte voortpruttelen. Of geef die twee een talkshow: ‘Bracke en De Mey’.

Lapsus van de week: de luchthaven van Deurne wordt ‘Brussels North’. Omdat zoiets meer tickets doet verkopen. Een paar snodaards zagen ze vliegen, vooral de euro’s dan. Touroperators zijn ook maar mensen, moet u weten. Al lijkt nog niet meteen duidelijk wie de bedenker van deze heiligschennis is. Voor hetzelfde geld heeft een of andere kiekenfretter zich verslikt in een gedateerd dioxinekippetje. Geld dus als eeuwige gesel van zelfrespect en integriteit.

Vast staat hoe dan ook dat het om een groteske belediging gaat. ‘T stad degraderen tot een buitenwijk van Brussel verdient gewoon de strop. Klaar. Met alle Carolo’s of Chinezen, maar niet met den deze.

Bij de frut hadden ze overigens wel zin in een potje controverse. Een open goal als het ware. Even binnentrappen binnenkant voet, en het stadion ontploft. Want laat ons wel wezen, daar kunnen nog geen tweeënzeventig Mohammed-cartoons tegenop. En zo komt het dat de lezersbijdragen in de krant met de dag mooier worden. Want ‘t stad is van A, en Brussels-North vliegt.

‘Laurent vanavond al verhoord.’ ‘Laurent is vertrokken.’ ‘Laurent is aangekomen.’ Het lijkt wel de kroniek van de carrière van de Leeuw van Vlaanderen. Wespen noch broden kunnen de nationale marine dan ook redden van de waarheid, als prins Platzak ze niet alleen preekt maar ook spreekt. En dat moet nog maar blijken. Al vraagt Gazet van Antwerpen zich bij het krieken van de dag nog enigszins vertwijfeld af of Laurent komt of niet. Jammer voor Geert Hoste, maar nieuwjaar is alweer negen dagen oud.

Als de crossmediale vaudeville rond Laurent’s persoontje op niets uitdraait, komen alleen de gazetten en tv-journaals uit de bus als morele overwinnaars. Alles lijkt er immers lange tijd op dat geen rechter de ballen heeft om het koningskind alleen nog maar op het getuigenbankje te posteren. Resultaat: de prins is in dat geval voor niets naar Hasselt afgezakt. Onkostennota voor de verplaatsingskosten volgt. Al hoeft gezegd dat zo’n Smart -in Laurent’s geval het equivalent van de tangaslip- bijlange niet zoveel zuipt als een Ferrari. Slimme zet trouwens, die Smart. Kan tellen als signaal van een royaal grootverdiener. Maar ons strooien ze geen zand in de ogen. Het moge duidelijk wezen dat gekroonde hoofden in dit land nog altijd een voorkeursbehandeling krijgen in een moderne democratie. Ongeacht welke beslissing justitie ten lange leste neemt na veel te lang beraadslagen. Eerst even bekijken welke vragen de heren advocaten de prins willen stellen. Laurent Benoît Baudouin Marie is immers Frans Van Bavikhove niet. Rationeel valt zoiets niet te rechtvaardigen. Misschien net daarom dat sommige politici de monarchie -en daarmee onrechtstreeks misschien ook de eenheid van het land- in de weegschaal leggen. Zo eindigt de Laurent-saga toch nog met een positieve noot. Al zal het verzamelde zootje royalisten-idioten met tricolore vlagjes in de Lombaardstraat daar wellicht anders over denken.