De politieke moord op Frank Vandenbroucke heet bij monde van een illustere partijgenoot ‘defenestratie‘. Enig mooi. Een linguïstisch pareltje van geschiedkundige vergetelheid. Helemaal nieuw is de revival van de defenestratie trouwens niet. Geslagen hond bij uitstek Jean-Marie Dedecker pakte er twee jaar geleden al mee uit. Niet echt een verrassing, maar soit. Jean-Marie heeft van het gedefenestreerd worden immers een beroep gemaakt. Ook een verdienste op zich. Andere gedefenestreerden volgens google: Open VLD’er Karel De Gucht en VRT-journalist Sigfried Bracke.

Defenestratie is het gooien van iets of iemand uit het raam. De term kwam tot stand rondom een gebeurtenis in het Praagse burcht in het jaar 1618. Het woord stamt uit het Latijn de (van; uit) en fenestra (raam of opening).”

(Bron: Wikipedia)

Woordenschat is net zoals politiek onderhevig aan modegrillen. Het zijn ook meestal politici die in onbruik geraakte woorden een tweede leven bezorgen. Politici of journalisten. En dan is het nog maar de vraag wie er eerst was: de kip of het ei. Meestal gaat het om geschiedkundige termen of afgeleiden daarvan. Denk bijvoorbeeld nostalgisch terug aan de ‘nacht van de lange messen‘ die te pas en te onpas opduikt. Maar alles met mate, want voor clichés geldt maar één remedie: defenestratie!

Als politieke partijen zichzelf konden klonen sloten ze een coalitie met zichzelf.

(Bron: DS online, 19/06/2009)

Misschien heeft u het gemist, maar Verhofstadt was weer heel even premier. Gisteravond zo rond een uur of acht. En vandaag nog twee keer in de herhalingen van de herhaling van 1000 seconden. Faut le faire. Of in gewoon Vlaams: ge moet maar durven! ‘Jaja, we hebben hoog bezoek vandaag! De premier…!’, klonk het net iets te enthousiast uit de gezette lichamen van zijn gastheren. Het heeft niet eens met komkommertijd te maken. Bij de feel good-zender Vitaya is het immers het hele jaar door komkommertijd. Al kwam er hoegenaamd geen groene groente aan te pas. Een taartje van mozerella en tomaat, volkoren penne met scampi’s en anijszaadjes en als toetje mascarpone met rood fruit geflambeerd met brandy. De ‘premier’ liet het zich als een volleerd Toscaans Bourgondiër –alhoewel strak in het pak- allemaal welgevallen. Het proefkonijn werd bovendien met de nodige égards ontvangen. Toch een beetje pijnlijk, dat van die ‘premier’. Maar ook niet meer dan dat.

‘Kokkin Sofie maakt varkenstong’.

‘Cameron Diaz wil een dikker achterwerk’

Even een paar tweets citeren van radiozender MNM. Want soms zeggen een paar woorden meer dan duizend beelden. ‘Let’s have a big time’ krijsen ze bij de Van de Veire-zender al een half jaar. Maar de lading smalltalk die er dag in dag uit over de varkenstongen rolt en in de ether knalt gaf tot nu toe eerder (onrechtstreeks) aanleiding tot een crisissfeer. De interne -en sinds afgelopen week ook een beetje externe- luistercijfers vallen tegen. Is dat raar? En houden de excuses van de MNM’ers steek? Opinions are like assholes, maar aangezien ik zelf twintig jaar mijn broek heb versleten in de radiosector en er na het ter ziele gaan van Radiovisie een gat gaapt op het internet, voel ik me geroepen om één en ander te opiniëren en excuus per excuus te weerleggen.

‘Geen enkele zender is er ooit in geslaagd om na vijf maanden perfect zijn doel te bereiken. Een net opbouwen is een marathon, geen sprint.’ (VRT-woordvoerder Bjorn Verdoodt in Het Nieuwsblad, 10/06/2009)

Vijf maanden is inderdaad niets in radioland. Q-Music deed er, met een al even intensieve mediacampagne, ook een jaar of drie over vooraleer de vlam in de pan of de Q in you sloeg. Met dat verschil dat Q-Music uit het niets ontsproot, en luisteraar per luisteraar voor zich moest winnen. MNM, hoe anders de verpakking ook vergeleken met Donna, kwam niet uit het niets. Er was al een zender met een ploeg, een studio, en vooral … luisteraars. Dat argument zou geen steek houden mocht MNM een jazz-zender zijn, maar dat is het dus niet. Wat ons dan weer bij het volgende excuus brengt.

Lees verder…

Controversiële uitspraak in tijden van crisis, en dan nog uitgerekend in De Morgen.

Alles wat je moet weten over politiek en economie leer je uit kranten. Dat kan internet niet vervangen. Ik heb geen zin om zes pagina’s over een bepaald onderwerp op het internet te lezen.

Anne Françoise Piette, directeur marketing en sales Eurostar Benelux

(Bron: DM, 12/06/’09)

Vandaag siert de cynische tronie van Vlaams Belang-lijstrekker Frank Van Hecke op pagina 22 en 49 van respectievelijk Metro en Gazet Van Antwerpen. Onderaan de paginagrote advertentie lezen we de welluidende, duidende boodschap ‘De eenmalige publicatie van deze advertentie gebeurt op bevel van de voorzitter van de rechtbank van koophandel te Brussel‘. Bij Metro pronkt bovenaan de pagina nog een nieuwsbericht over de verplichte publicatie, en in Gazet Van Antwerpen maken ze ‘t nog net iets bonter door links van de advertentie het artikel “‘Grot van Ali Baba’ bij stationsdieven” te positioneren. Maar een door de rechter opgelegde verkiezingsadvertentie: is dat wel een goed idee?

Lees verder…

Bijzondere gast vanmorgen in Wilde Geruchten op Radio 1: Abou Jahjah. Aanleiding is Jajhah’s dagboek Beirout-Brussel; een citytrip dus, want ook verzetstrijders verdienen van tijd tot tijd wat vakantie. De bloggende Koen Fillet merkte al gauw op ‘dat er natuurlijk weer verontwaardigde luisteraars mailen, omdat we hem een forum geven‘. Tja, vindt je’t raar dan? De Vlaamse vleugel van de Hezbollah -althans in ’s mans eigen natte dromen- kreeg niet alleen een forum, maar ook een propagandakanaal tout court. Opvallend afwezig waren de kritische vragen van Fillet. Jahjah mocht ongebreideld de stoere heroïsche vrijheidsstrijder uithangen, en deed alle moeite van de wereld om zijn reputatie van salonmilitant te torpederen. ‘Heeft u ooit iemand gedood‘, gooide Fillet ‘m gefascineerd voor de voeten. Waarop Jahjah geheimzinnig de kerk -of moskee- in het midden hield. In het heetst van de strijd is het immers moeilijk lijken tellen. De bloedtheorie telt bovendien alleen de nog resterende onzuiverheden. Nu weten we allemaal al langer dat Jahjah gewoon onder mama’s rok zat te schuilen. Het stond destijds uitgebreid in alle kranten, maar dat lijkt Jahjah niet te deren. En ook Fillet hield het liever bij een promopraatje, of valt de moederroddel ook onder de noemer ‘wilde geruchten’?

In het Laatste Nieuws (editie Kortrijk-Waregem-Ieper) lezen we;

“In de Veldstraat werd afgelopen zaterdag Yump, het eerste christelijke jeugdhuis van Kortrijk, geopend. Elke maand vinden er in een grote zaal jeugdmissen plaats. «Een noodzaak omdat de Evangelische kerk in Kuurne, waar tot 200 jongeren opdagen, met plaatsgebrek kampt», zegt Tijl Bogaerts (32) uit Kuurne, voorzitter van Yump. «Iedereen is welkom. Ook holebi’s, al heeft God het niet zo bedoeld.” Peter LANSSENS

De geinterviewde heeft het wellicht niet zo bedoeld, maar erg verstandig is zo’n kwinkslag niet in politiek-correcte tijden.

Het lijkt misschien een gek idee, maar waarom zouden we niet een dag van de verontwaardiging inlassen? Nuance: dag van de georchestreerde en mediatieke verontwaardiging. Eén keer per jaar. Dan hebben we dat ook meteen gehad.

Het zou een dag kunnen zijn waarop een Beverse doelman op rust de laatste fractie IQ die ‘m nog rest in prime time uit de sloffen schopt. Recht in de kakker van een zwartzak. Want in die fijnzinnige bewoordingen dien je je uit te drukken als je ook maar een beetje verontwaardiging wil uitlokken. En voor het halve werk passen we liever. Hadden ze maar beter moeten monteren, stopt Pfaff de strafschop van het CGKR. (Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding bekt nogal lang.) En natuurlijk is el sympatico del Brasschaat zelf ook een beetje verontwaardigd. De VMMa betaalt ‘m al jaren een aalmoes in ruil voor een beetje privacy, en dan durven ze ‘m nog zoiets lappen. Schoon is dat!

Lees verder…

Vertel het vooral niet verder, maar het gerucht doet de ronde als zou manlief Freya aan de coke zitten. Een beetje veel zelfs. Zoveel dat hij is gaan afkicken in een centrum. Wie ooit Al Pacino (Tony Montana) met zijn reukorgaan in een enorme rock heeft zien belanden in de film Scarface, weet immers dat zoiets niet echt bevorderlijk is voor de intermenselijke relaties. Tenminste, bij overmatig gebruik. Bij gecontroleerd gebruik zou coke bijvoorbeeld best wel nuttig kunnen zijn in de politiek. Scherpt de geest, en verdooft het lichaam. En wat meer is, je blijft er slank van. Niet dat we iets willen suggereren, want voor je ‘t weet zit de hele Wetstraat aan de paddo’s.

Weinig relevante informatie overigens. Voor hetzelfde geld is Freya’s kersverse echtgenoot naar een Boeddistisch monnikenklooster gevlucht, getraumatiseerd door de wilde SM-uitspattingen van de SP.a-politica. Kortom, who gives a fuck? En vooral; wat is ervan waar? We houden ons hart dan ook vast wanneer de smeuïge roddel ter ore komt van de redactie van Het Nieuwsblad. Ze gaan er gagarandeerd over de rooie. Figuurlijk wel te verstaan. En nu we toch tot op het niveau van platte sensatie-burgerjournalistiek zijn gezakt; bij de krant in kwestie zou een interne nota hebben gecirculeerd waarin de toekomstige redactionele lijn nog onder die van Het Laatste Nieuws wordt getrokken. Nog ietsje platter dus, want het mag altijd nog iets meer zijn.