De politieke moord op Frank Vandenbroucke heet bij monde van een illustere partijgenoot ‘defenestratie‘. Enig mooi. Een linguïstisch pareltje van geschiedkundige vergetelheid. Helemaal nieuw is de revival van de defenestratie trouwens niet. Geslagen hond bij uitstek Jean-Marie Dedecker pakte er twee jaar geleden al mee uit. Niet echt een verrassing, maar soit. Jean-Marie heeft van het gedefenestreerd worden immers een beroep gemaakt. Ook een verdienste op zich. Andere gedefenestreerden volgens google: Open VLD’er Karel De Gucht en VRT-journalist Sigfried Bracke.

Defenestratie is het gooien van iets of iemand uit het raam. De term kwam tot stand rondom een gebeurtenis in het Praagse burcht in het jaar 1618. Het woord stamt uit het Latijn de (van; uit) en fenestra (raam of opening).”

(Bron: Wikipedia)

Woordenschat is net zoals politiek onderhevig aan modegrillen. Het zijn ook meestal politici die in onbruik geraakte woorden een tweede leven bezorgen. Politici of journalisten. En dan is het nog maar de vraag wie er eerst was: de kip of het ei. Meestal gaat het om geschiedkundige termen of afgeleiden daarvan. Denk bijvoorbeeld nostalgisch terug aan de ‘nacht van de lange messen‘ die te pas en te onpas opduikt. Maar alles met mate, want voor clichés geldt maar één remedie: defenestratie!

Hoeveel socialist zit er in Bert Anciaux? Het is een vraag die al even niet meer gesteld is. Anciaux junior, de hangjongere van de Wetstraat, zat met zijn hoofd in elk geval niet bij de scheiding van SP.a-krokodil Karel Van Miert. Eén dag na de val van Van Miert zet Bert een boom op over hoofddoeken op school. Geen woord over één van de grondleggers -vergeef me de ongelukkige woordkeuze- van de SP.a nieuwe en dus verruimde stijl. Daar heb je dan een weblog voor. Gemiste kans?

Als politieke partijen zichzelf konden klonen sloten ze een coalitie met zichzelf.

(Bron: DS online, 19/06/2009)

Bon, die verrekte verkiezingen dus. Het regende voor de gelegenheid oude wijven. Wat de oude wijzen in hun mars hadden, stond toen al in de sterren geschreven. Vlaanderen kleurde oranje. (Misschien is die hereniging van de Groot-Nederlanden nog zo’n gek idee niet.) De reden? We gaan al een tijdje niet meer naar de zondagsdienst, maar zou het kunnen dat meneer pastoor weer als vanouds stemadvies geeft vanop het preekgestoelte?

Veelgehoorde vaststelling: de Volksunie is terug. Hugo Schilz keert zich om in zijn graf. De NV-A koestert een overwegend conservatief programma, daar waar de Volksunie eerder een wat pluralistisch –ja, zelfs links- Vlaams discours voerde. Vlaams én links: het is een combinatie die vandaag de dag niet meer zo evident is. Jammer.

Of moeten we dan bij de ‘sociaal-liberalen’ zijn misschien? Geert Lambert haalde met zijn SLP toch zeker 1 procent. Het mag dus gerust wat meer zijn voor de arme man. Hij geniet nu van een pak friet met gebakken cervela in Frituur Franky in Oostende.

Wie zich de politieke mediastorm liet welgevallen, ligt nu uitgeteld in de zetel naar de herhaling van FC De Kampioenen te staren. En het moet allemaal nog maar beginnen. Benieuwd trouwens wanneer ze bij de VRT Axelle Red nog eens opvoeren. Stem verloren? Of weegt de Belgovox-kater nog te zwaar door misschien?

Hoogleraar Kerkelijk Recht/professioneel praatgast Rik Torfs in een ernstige bui n.a.v. het voorstel van Geert Wilders om de Koran te verbieden.

“Vrijheid is er niet om sympathieke ideeën waar niemand moeite mee heeft een lauwerkrans om te hangen, maar juist om nare, onaantrekkelijke, wat benauwende gedachten de kans te laten om te worden verwoord. Vrijheid is er ook en vooral voor vervelende mensen.”

(Bron: DM, 09/08/’07)

De kogel is door de kerk. Hij was -zoals verwacht- bedoeld voor paars. De euforie kleurde voor de gelegenheid nog eens oranje en geel. Een verhaal van ‘opperrupsen’ naar het schijnt. En ook wel een beetje een verhaal van opperpitbulls of gewoon ‘beste vrienden’.

Al die grote én kleine woorden van zowel winnaars als verliezers lijken toch nogal voorbarig. ‘Rechts heeft gewonnen’, heet het hier en daar schaamteloos triomfantelijk en mogelijk ook nogal voorbarig. Welk beleid Leterme en & Co gaan bedrijven met wie moet immers nog blijken. De vlag dekt niet altijd de lading. Benieuwd welke tsjeef er uit de mouw zal kruipen…
Grote ogen getrokken ook wanneer de Kapitein Haak van de SP.a zijn verklaring voor de nederlaag wereldkundig maakte. Ter herinnering: Van de Lanotte wijtte het rode fiacso aan de afkeer van de gemiddelde Vlaming van de Waalse kameraden van de PS. Van de Lanotte dreunde het verhaal keer na keer schijnbaar als een certitude af. Een drogreden. Nieuwe bezems keren goed, en nederlagen en overwinningen volgen mekaar dan ook almaar sneller op in de Vlaamse politiek. Een tevreden kiezer is maar tevreden tot de volgende hype lonkt. Politiek is ook een beetje entertainment, en bijgevolg onderhevig aan de grillen van de consumptiecultuur. Gezond verstand is rekbaar. Tenminste, dat is onze mening.

Vandaag siert de cynische tronie van Vlaams Belang-lijstrekker Frank Van Hecke op pagina 22 en 49 van respectievelijk Metro en Gazet Van Antwerpen. Onderaan de paginagrote advertentie lezen we de welluidende, duidende boodschap ‘De eenmalige publicatie van deze advertentie gebeurt op bevel van de voorzitter van de rechtbank van koophandel te Brussel‘. Bij Metro pronkt bovenaan de pagina nog een nieuwsbericht over de verplichte publicatie, en in Gazet Van Antwerpen maken ze ‘t nog net iets bonter door links van de advertentie het artikel “‘Grot van Ali Baba’ bij stationsdieven” te positioneren. Maar een door de rechter opgelegde verkiezingsadvertentie: is dat wel een goed idee?

Lees verder…

Een moment van herkenning vanmorgen bij het doorploeteren van de krant: “Antwerpenaar geschokt omdat hij meent dat Liberale Mutualiteit zijn adres aan Open VLD gaf.” Ook wij vonden afgelopen week de blijde boodschap van Dirk Van Mechelen en Bart Somers, respectievelijk de Popeye en de Monchichi van de Open VLD, in de bus. Geen ordinaire -en dus als verkiezingsdrukwerk herkenbare- flyer, maar een gesloten enveloppe zonder logo die smeekt om geopend te worden door de nieuwsgierige geadresseerde. Voor hetzelfde geld werp je immers een een boete voor wildplassen in de prullenmand, en dat wil je als verantwoorde burger nu ook weer niet meemaken. Bovendien valt meteen op dat de heren verkozenen ons ook in de brief zélf met naam en adres begroeten, als waren het verre vrienden uit een al even ver verleden waarin brieven sturen nog een communicatiemiddel als een ander was. Kortom, een nogal slinkse manier om campagne te voeren, om maar te zwijgen over de deontologie van de mutualiteit. Of zoals Kenneth Frederickx het gevat verwoordt: “Het is niet omdat je aangesloten bent bij de Liberale Mutualiteit, dat je ook per se politiek geëngageerd bent.” en “Als het ziekenfonds met zo weinig scrupules adressen doorgeeft, hoe zeker mag ik dan nog zijn dat mijn medische gegevens niet om dezelfde opportunistische redenen worden doorgegeven?”

Bij de mutualiteit ontkennen ze uiteraard met klem, en gebaren ze van kromme haas. De link lijkt nochtans duidelijk. Open voor ‘een nieuwe manier van werken’ misschien?

Kwestie van klare wijn te schenken als blogger zo net voor de verkiezingen: het kieskompas van de Standaard! Ik ben een tsjeef begot!

De waarheid luidt eerder dat ik er niet uitraak als traditioneel zwevende kiezer. Een partij is immers niets meer dan een middel of structuur om politiek te bedrijven. Ideeën an sich zijn veel interessanter. Misschien nog eens een knook breken voor 10 juni…

De lenteslaap van ZonderZever heeft lang genoeg geduurd. Wie zich dood werkt, wordt onder de galg begraven. En laat dat nu net niet de bedoeling zijn. Tijd om het weblog weer een mens- of dierwaardig leven te bezorgen. U voelt ‘m al komen: we zijn eens gaan kijken in de dierentuin van het net.

Sinds gisteren kan de reeds gedecideerde kiezer nagaan of zijn stem bijdraagt tot het dierenwelzijn op stemdiervriendelijk.be. Blijkt dat een stem voor de CD&V zowat synoniem staat met de doodsteek voor onze beestjes. (0/10) In dat opzicht is het zelfs beter stemmen voor het Vlaams Belang. (3/10) Kortom, als het van de dierenrechtenorganisaties afhangt zijn de mosselen voor Leterme I nog niet binnen. En wie nog de illusie koesterde dat dierenrechten geen politieke kleur dragen, is er bij deze aan voor de moeite. Voor de volledigheid: SP.a en Groen! tonen zich uiteraard zo mak als een lammetje.

Dat CD&V de geslagen hond is, hoeft ook niet echt te verbazen. De tsjeven, in een historisch gezien niet zo ver verleden tegen seks met mensen voor het huwelijk, torpedeerden nog niet zo lang geleden het wetsontwerp dat seks met dieren bestraft. Dat kartelpartner N-VA een 6/10 scoort is des te opmerkelijker. Of het moest zijn dat enkel het officiële partijprogramma er toe doet. Bovendien koopt CD&V liefst geen hond of kat in de supermarkt. Het siert hen.