Tijd voor een streepje bijtende satire. Niet van onze hand, maar eerder uit de kelen van zoetgevooisde reclamestemmen. ‘O dierbaar België’ geldt dan ook als de gedroomde radiocommercial voor ons land. Het is hier immers goed wonen. En als u daar niet van overtuigd bent, houden we ‘t gewoon op een geslaagde grap van een productiehuis. Tenminste, zo beweren onze anonieme bronnen.

Beluister ‘O dierbaar België’ (215 kB)

Nog even snel een paar bedenkingen vooraleer de wapens zwijgen in het Midden-Oosten.

-Altijd triest om horen dat naarmate een staak-het-vuren of permanent vredesakkoord nadert, de gevechten nog oplaaien. Alsof er nog vlug een lading munitie die toch al besteld was moet verschoten worden. Of -mag het nog een beetje morbider?- alsof de begrafenissector anders met een te grote stock aan kisten blijft zitten. Het was zo aan het einde van wereldoorlog II, en het is niet anders in Libanon. Er moeten nog vOOr de VN-blauwhelmen arriveren een paar mensen -Israeli’s of Libanezen, maakt niet uit- de pijp aan Jahweh of Mohammed geven.

-Dertig dode Israëlische soldaten meldt VTM vanavond. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik heb mij de afgelopen weken wel eens zitten afvragen of bij de gevechten ook Israëlische slachtoffers zijn gevallen. Tot vandaag dus. Zijn we een beetje selectief doof of zijn de media dat voor ons?

Op de regioredactie van VUM-krant Het Nieuwsblad zaten ze eind deze week met de handen in het haar. Kersvers verkozen Stadsfiguur 2006 Luc De Vos bedankte in Gent voor de eer, en wou niks te maken hebben met die titel. Die kwam immers maar één man toe: collega-muzikant Walter De Buck, de vleesgeworden Gentse Feesten. De grote misrekeningstruuk bleek ook niet opportuun, daar was het stemmenverschil met De Buck te afgetekend voor. Resultaat: géén interview, en steek die trofee maar waar de zon nooit schijnt. (In het VUM-archief bijvoorbeeld.)