Even een tv-tip zonder weerga. Zondagmiddag, wannneer de kater van de zevende dag stilaan is verteerd, zappen we met z’n allen naar Nederland 2. In Ab & Sal, Nederland als islamitisch land, gaat Filip Dewinter debatteren met twee orthodoxe moslims. “De visies over de islam komen niet echt overeen.” Waarbij menigeen zich mogelijkerwijs meteen de vraag stelt waarom één orthodoxe moslim niet volstaat. Omdat het programma Ab & Sal heet misschien? Andere vraag: heeft zo’n debat überhaupt wel zin, ervan uitgaande dat je ook wel een beetje debatteert om te komen tot nuanceringen of zelfs nieuwe inzichten? Les extrêmes se touchent, en maar al te vaak ook letterlijk. En daar worden we doorgaans niet echt vrolijker van. Al hoeft het zover niet te komen afgaande op de amusementswaarde van beide gastheren. Zeker niet wanneer blijkt dat Dewinter na afloop van het debat een islamitisch bidtapijt, een koran, en een djellaba cadeau krijgt. Echt waar, nu zondag om 16.05 uur.

Lees verder…

Uitsmijter in Koppen donderdagavond jongstleden: iets over weblogs. (Video) Drie zelfs, maar van een heilige vuldigheid geen spoor te bekennen. Bloggen in Koppen: dat kunnen we niet zomaar laten passeren. Voor wie het gemist heeft, de cast:

1. Een vrouwspersoon dat een nieuw mensje op aarde én op het internet werpt. Voor de liefhebbers en/of voyeurs. Kortom, een mix van narcisme, exhibitionisme, en verveling. Een trend die al langer merkbaar is op dat andere scherm in uw huiskamer.
2. Een trio dertigers dat krampachtig probeert jong en studentikoos te blijven, althans voor een camera. Zoals zo vaak het geval is bij de auteurs van weblogs primeren de bezoekersaantallen als waren het betalende klanten bij een raamprostituee. Met de nadruk op ‘betalende’, want waar een opportuniteit is is geld. Potentiële sponsors wakker maken; dat is waar het de nuchtere vrienden om te doen is.
3. Kloeke senior-huisvrouw geeft kooktips op haar weblog. Omdat een boek niet meer zo modern is. Zo had de dochter des huizes het ooit aan de vrouw gebracht. Ze zullen het graag horen op de Boekenbeurs, maar het zal Jenthe worst wezen. Dikke of dunne, gebakken in boter of olijfolie. Ach, baat het niet dan schaadt het niet. Het gaat tenminste nog ergens over. Best handig én goedkoop ook, zo’n culinair weblog. Maar nu gaan we afronden, want de soepvleesfricassee eist onze aandacht op.

Interessante discussie gisteravond aan de tafel van Cools op Canvas. Morgen Beter blikte contradictorisch genoeg achteruit voor de gelegenheid, en had het over geschiedenis. Datgene waaruit je wel eens lessen trekt voor de toekomst, zeg maar. Doorgeleerd volk als de Gentse Dr. in Geschiedenis Bruno de Wever -jawel, broer van…- Knack-hoofdredacteur Karl Van den Broeck, en professioneel praatgast/humorist Rik Torfs mochten de degens kruisen. Plots ging het over lasterlijke internetpublicaties als een uit de zure lucht gegrepen roddel over de Antwerpse burgemeester Janssens.

Het was Knack-chef Van den Broeck die de dwaling van de Antwerpse fax- en e-post-krant ‘t Scheld wikte, woog en vervolgens te licht bevond. Maar het kwaad was al geschied, want de Zatte Vrienden hadden de kwakkel, uiteraard in stijlloos koeterwaals, al gerecupereerd. ‘En die dingen worden dan door 100.000 mensen gelezen!’, fulmineerde Van den Broeck. Of hoe machtsmisbruik van het internet tot desinformatie kan leiden. Nu krijgt zelfs een minder intellectuele kippenboerin als Joyce Van Nimmen al gauw in de mot dat het om een staaltje populistische cafépraat gaat, of op zijn minst om de anale exploten van een zatte webmaster, wars van eender welke journalistieke betrachting. Rik -’god ziet alles, maar ik bén overal!’- Torfs verbaasde er zich als door het lam Gods geslagen dan ook over dat een hoofdredacteur van een respectabel magazine, Knack in casu, een publicatie van een minder respectabel zine als ‘t Scheld als potentieel betrouwbare bron beschouwt. Torfs is geen nerd, zoveel is duidelijk. Is onbetrouwbaarheid de achillespees van weblogs en aanverwanten? Of geldt dat ook voor de traditionele pers? Er valt zeker wat voor te zeggen, en er valt nog meer over na te denken. Kwestie van er lessen uit te trekken voor de toekomst bijvoorbeeld.

Soms, tijdens het zappen in onze luie zetel bijvoorbeeld, worden we wel eens weggeblazen als een niets vermoedende mus door een explosieve straalmotor. De zapper bleef steken op Nederland 1, alwaar zich een interessante en vooral recht-voor-de-raapse en desgevallend oerhollandse discussie voltrok aan de spreektafel van Pauw & Witteman. Onderwerp van de controverse heette de nieuwe Lijst 5 Fortuyn: opvolger (bis) van de fortuinlijk gebuisde LPF. Ene Olaf Stüger, zelfverklaarde reïncarnatie van wijlen Pim Fortuyn, is boegbeeld. Stüger heeft de looks van een stofzuigerverkoper. Eéntje die toestellen van 5.000 euro verkoopt aan oude vrouwtjes in welstellende villawijken. Lijst 5 Fortuyn belooft de ideeën van het oude charismatische opperhoofd alsnog op de politieke agenda te plaatsen. Een soort coverband dus, maar dan op de kieslijst i.p.v. in een oud rokerig zaaltje. Cabaretier Theo Maassen smijt ‘m snedig een koppel hete kroketten in het gezicht. Figuurlijk dan toch. ‘Maar ik wil weten wat jouw standpunten en ideeën zijn, die van Fortuyn kennen we al.’ ‘Ach, dit is gewoon plat opportunisme. Je bent toch gewoon zo’n mannetje dat wil teren op het succes van Fortuyn.’ We hadden het niet beter kunnen verwoorden.

Lees verder…

De mediawatchers van het Vlaams Belang mogen niet klagen. Tijdens Wakker Op Zondag, het wekelijkse ATV-ontbijt dat voor de gelegenheid de verkiezingskoorts aansteekt, mocht VB-kop Filip Dewinter één uur lang het hoge woord voeren. Ondanks de aanwezigheid van KUL-politicoloog Marc Swyngedouw en drie politieke commentatoren (Luc Van der Kelen, Lex Molenaar, en Rik Van Cauwelaert) stond Dewinter centraler dan een centrale gast ooit heeft gestaan. Dewinter haspelde zijn levenswijsheden in hogesnelheidstreinvaart af, zonder dat hij al te vaak een tussenstop moest maken. Het vroege vuurpeleton van politieke commentatoren bleek immers nog niet echt goed wakker op zondag.

Lees verder…

Komkommertijd op de buis hoeft niet altijd in een GFT-zak te resulteren. Af en toe bots je op ware pareltjes van vakmanschap die voor de gelegenheid nog eens vanonder het stof mogen . Zo ook op een verloren donderdagvond op Nederland 3. De VPRO zond nog eens de documentaire ‘Begnino: afscheid van een revolutie’ uit. Brandend actueel nu Begnino’s ouwe strijdmakker een revolutie met zijn lichaam uitvecht.

Lees verder…