Het is hier al een tijdje zo dood als een pier, en dat zal voorlopig niet veranderen. Het vat is een beetje af. En als het vat af is, sluit het café. We moeten daar niet flauw over doen.

Het enige weblog dat ik nog een sporadische blik gun tegenwoordig is A’pen in Gent.  Al blijkt ook daar de inspiratie soms ver zoek.

Is het hier stil? Het zal wel zijn dat het hier stil is. Ik heb wel wat beters te doen. Het is immers zomer.

In de nacht van zondag op maandag mag ik een uurtje plaatjes uit ‘mijn tijd’ gaan draaien in mijn stamcafé. Voor de lol, want Gent feest. Eigenlijk breek ik gewoon even in tijdens de set van een gevestigde DJ annex collega-stamgast. Ik heb nog niet helemaal beslist wat ik daar zal draaien, maar deze mag al zeker niet ontbreken.

[gv data="http://www.youtube.com/v/_csPh9An_9k&hl=nl&fs=1&"src="http://www.youtube.com/v/_csPh9An_9k&hl=nl&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"][/gv]

Dat smoelenboek blijft mij verbazen. Er voelde er ééntje de behoefte om een groep op te richten voor oud-leerlingen van het zesde studiejaar 1981-1982 ergens in Mechelen. Tot daar aan toe. Een beetje nostalgie op zijn tijd kan nooit kwaad, al heb ik dan zelden tot nooit met weemoed teruggeblikt  op mijn schooltijd. Vandaag valt mijn oog op een foto van een puntenlijst van mijn zesde zaliger. Met naam en toenaam. 65 % voor wie het worst kan wezen. Wel wel…

Nu ik er zo over nadenk: 65% was voldoende maar ook niet meer dan dat. Dat was overigens een bewuste strategie. Als er zoiets als eco-studying bestond, dan heb ik het uitgevonden. Net genoeg energie verspillen om het minimum vereiste resultaat te boeken. In het zesde stond mijn tactiek nog niet op punt. Laat dat duidelijk zijn.

Uit pure curiositeit ben ik ook maar meteen mijn toenmalige klasgenoten gaan googelen. Er verkoopt er ééntje tuinmeubelen, er werkt er ééntje daken af, en er is er één product-manager of priester/publicist van boeken. Dat laatste is niet helemaal duidelijk. De overgrote meerderheid laat geen sporen na op het internet en is misschien nog het slimst. Al blijkt dat ook niet altijd uit hun punten. Puntenlijsten liegen niet. Ik zou kunnen afsluiten met een cliché in de trant van ‘wat gaat de tijd toch snel’.

Man man man, wat gaat die tijd toch snel.

Het zomerreces heeft een aanvang genomen. Ook op zonderzever. Ik heb dan wel geen collega’s, laat staan vergaderingen, maar de prioriteiten liggen wel degelijk buiten de muren. Ondertussen draait het hier dus op een laag pitje. Vooral inhoudelijk dan, want zo’n zomerreces is bij Vlaams weer wel een prima gelegenheid om te sleutelen aan de vormgeving. Ik ben nog niet tevreden van de lay-out. Een beetje meer kleur en contrast zou geen kwaad kunnen.

Genoeg te doen ondertussen. Verjaardagsfeestje daar, etentje ginds, festivalletje overal… Twee jaar geleden, toen dit weblog zich nog springlevend toonde, leefde ik nog in Antwerpen. Ondertussen is dat de Arteveldestad geworden, en mag ik me klaarstomen voor mijn eerste Gentse Feesten als autochtoon. Nuja, een paar dagjes toch. Want zoals het een echte Gentenaar betaamt maak ik me al snel uit te voeten. Richting Nederland. Voor de rust ja.

Met grote festivals heb ik het al een paar jaar ongelooflijk gehad. Dat hoort ook zo op mijn leeftijd. Niet dat het me ervan zou weerhouden om me even tien jaar jonger voor te doen. Dat nu ook weer niet, en in zekere zin is ook dat niet eens verwonderlijk. Bovendien is het niet slecht je geheugen af en toe op te frissen. Waarom ging ik niet meer naar Werchter? Oh, juist ja, daarom dus. Of zoiets. Enfin, we zien wel wat het daar vandaag wordt.

Ik kreeg ooit het zot in mijn kop van Oasis. Hoe verguisd ook, het is de soundtrack van mijn twintiger-jaren. Sigaretten en booze, en al de rest is loose. Al vinden ze dat Werchter in Duitsland ligt, who gives a Liam? Trouwens, where were you when we were getting high?

[gv data="http://www.youtube.com/v/WqxpLGvnRIA&hl=nl&fs=1&rel=0"src="http://www.youtube.com/v/WqxpLGvnRIA&hl=nl&fs=1&rel=0"][/gv]

Ok, het is een junk. Maar het weerhoudt ‘m er niet van mooie liedjes te maken. Ondertussen zijn we zelf een beetje verslaafd aan het raken… ‘T is de schuld van Radio 1!

[gv data="http://www.youtube.com/v/BP72cFjx69U&hl=nl&fs=1&"param name="allowscriptaccess"value="always"src="http://www.youtube.com/v/BP72cFjx69U&hl=nl&fs=1&"][/gv]

De mens is een egoïstisch dier. Ik beken. Schuldig als de hel. De voorbije maanden raakte mijn carrière enigszins in het slop, om het eufemistisch uit te drukken. Dat is onrechtstreeks het gevolg van een foute beslissing net één jaar geleden. Of in gewone mensentaal: van job veranderd en van de drop in de regen terecht gekomen. Gevolg: een half jaar later stond ik op straat met niets in mijn handen. Ook al had ik zelf min of meer op dat ontslag aangedrongen, het blijft pijnlijk. Een bittere pil om slikken. Dan ga je, of het nu zin heeft of niet, jezelf toch een tijd lang voor de kop stoten voor die ene foute beslissing. Niet voor dat ontslag –het betreffende bedrijf verdient een notering in de top 5 van slechtste werkgevers in dit land- maar voor de beslissing om die andere werkgever te verlaten uit eigen beweging. Een mens maakt zichzelf ook vaak wat wijs natuurlijk. Ik ging niet zomaar weg. Vandaag de dag krijg ik gelijk. Het bedrijf in kwestie is overgenomen, en de helft van het personeel kreeg al een C4 in de bus. De pil smaakt gelijk een pak minder bitter. Hoe erg ook voor sommige ex-collega’s. Ik ben slecht. Maar wel eerlijk.

Allee vooruit… Waar een hype is, schijnt een ster.

Deze Kimberly werd mede mogelijk gemaakt dankzij de layer van Pietel.