Mocht u het gemist hebben: Eskimo Joe heeft een nieuwe cd. Wie? Eskimo Joe. De enige echte. ‘T is een Australische band die telkens weer pareltjes aflevert, erg big is in het land van oorsprong. Europa blijft vooralsnog verstoken van dat Aussie-talent. Er zit wat water tussen, en dat is het dan ook. Gelukkig is er internet. Ik heb de band vorig jaar leren kennen dankzij een vriend die naar Australië gereisd is. Walibi’s gaan knuffelen, en cd’s gaan kopen. Eskimo Joe -onthou die naam!- speelt heerlijke pop en rock die niet zou misstaan op Stubru. Een beetje Coldplay, een beetje Radiohead, een beetje Midnight Oil, maar vooral Eskimo Joe. Niet bij de vaderlandse platenboer, maar wel op het net dus. Geniet ervan.

Update: Geniet van het geweldige ‘From the sea’ uit hun vorige cd. U aangeboden door YouTube. Dat spreekt voor zich…

[gv data="http://www.youtube.com/v/rDbvuhj38DE"src="http://www.youtube.com/v/rDbvuhj38DE" ][/gv]

Beste vrienden, ondergetekende heeft besloten om voorlopig te blijven lijfloggen. Al is het maar om de frustraties van het werk of van de straat van ons ranke lijf af te schrijven. Vandaag nog eens uitgemaakt voor een ‘idiot!’ tijdens het richting hunkerbunker trappen per fiets. Ter hoogte van een of ander politiek incorrect treffen van would be-yankees -welke stars & stripes-lul organiseert er nu een autotreffen op autovrije zondag?!- bleek het fietspad nogal druk bevolkt door voetgangers die dus louter Amerikaanse autootjes gingen kijken. Een Angelsaksisch sujet vond het vanuit de tegengestelde rijrichting nodig om samen met zijn wederhelft 3/4de van de beschikbare ruimte van het fietspad in te nemen. Hij en zij stoppen. Om mij te laten passeren blijkbaar. Vriendelijk, denken we heel even. Tot hij ons een hoop lelijke dingen naroept in de zin van ‘could you at least slow down a bit!’ en ‘you idiot!’. Tja, je bent een wegpiraat op de fiets of je bent niet. Ik heb overigens voor de stoïcijnse aanpak gekozen, kwestie van de integriteit te bewaren. Gewoon negeren, en trappen maar. Verkeersagressie? Ho maar! Toch niet op een autovrije zondag?

Google blijft een fantastisch hulpmiddel om dingen op te zoeken. Niet ver van onze hunkerbunker bevindt zich een mysterieuze bar/discotheek met de welluidende naam ‘Lady’s Palace’. We zijn zo’n jaar geleden eens heel even binnengesukkeld in dat donker hol bij het krieken van de dag, en vooral bij gebrek aan beters. Als de drank is in de man… Enfin, heel even dus, want na amper vijf seconden stonden we weer op straat: ‘gjieeeenn manne allieeeeen!’. De waardin die ons dat toesnauwde had iets van Dame Edna na een hormonenkuur. We waren op slag wijzer geworden. Het mysterie ontsluierd als het ware, al drong het op dat moment niet meteen door. Eén jaar later komen we dan toch op het nobele idee om even te googelen. Kleine moeite, want je kan per slot van rekening toch maar beter weten wat er leeft in je buurt? Lady’s Palace dus, en bekijk die wallpapers dan toch eens…

Ik denk er sterk over na om dit lijflog naar de analen te verwijzen. Lijfloggen is m’n ding niet zo. Ik heb geen zin om veel van mezelf prijs te geven op het onpersoonlijke internet. Ik begrijp bloggers die hun hele of halve leven op het net gooien niet. Het is hier bovendien een dooie boel, en ik heb geen tijd om twee logs op een kwalitatief aanvaardbare manier te onderhouden. Vooral bij het laatste argument knelt het schoentje. Wordt vervolgd, of helemaal niet…

Schreef ik gisteren op het actualog nog iets over het bestellen van een hamburger in Brussel, en een hamburger krijgen. Vandaag bij de Panos in station Brussel-Noord bestel ik twee koffiekoeken. “Ah, deux cafés!” En weg is ze…

Danku God voor het uitvinden van de vrijdag. Danku Chokri voor het uitvinden van een fijn festival. Danku voetbalbond voor het plannen van een beladen pot Jupilervoetbal.

Het weekend zit vol. Ikzelf ook morgenavond. Vol bier en braadworsten dan. Je moet al eens kunnen zondigen ten gepaste tijde. Toch?

Weer eens aan het werk op een feestdag. Het begint zo langzamerhand een gewoonte te worden, en ik vind dat niet eens erg. Grijze melancholische zondagen heb ik altijd veracht vanuit de diepste vezel van mijn kleine teen. Een feestdag, dat is pas een feest voor mij wanneer ik kan werken. Of wanneer ik met een kater naar het voetbal kan liggen kijken, en dan nog… Nee, ik wil werken op een feestdag, en meestal ook wel feesten op een werkdag. Je bent tegendraads of je bent niet. Vrijdag ga ik feesten.

Vroeger, toen ik voor dit en dit medium werkte als journalist, deed ik ook vaak weekendshifts. Weekends waren heerlijk. Niet te veel druktemakers, geen irritante bazen, en een ontspannen sfeer. Enig minpunt: absolute nieuwsschaarste. Geen nieuws is goed nieuws, maar niet als je er je boterham mee verdient. In het uitvinden van nieuws kan je trouwens ook creatief zijn. Wie destijds op de radio plots een non-item over een paar sneeuwvlokjes (met quote van Eddy De Mey!) op de radio hoorde…yep, schuldig als zonde. Wat een vreselijke eikel trouwens, die De Mey. Maar goed, da’s een heel ander verhaal. A propos, De Mey, mocht je dit ooit lezen: ik loop nog altijd niet achter de vuilkar.

Deze weblog beschrijft onze ergernissen, die we in het dagdagelijkse leven op ons levenspad kruisen en die we hiermee van ons willen afschrijven.”

Kwoteren doe je met bananen. Vlot geschreven teksten, met de nodige zin voor humor. Een aanrader, tenzij u zich wel eens ergert aan mensen die zich ergeren.

Woorden worden wel eens misbruikt. Ze duiken soms zodanig vaak onterecht en/of in de verkeerde context op, dat ze hun ware betekenis lijken te verliezen. Tot iemand ze weer opzoekt in het woordenboek.

Een paar bekende voorbeelden:

Lees verder…

Vraag: Waarom zeg ik altijd en overal ‘het juiste bedrag’ wanneer ik met mijn kredietkaart betaal in de winkel?

Antwoord: Omdat ‘in de winkel’ meestal de kassa van de ’schone mensen-Delhaize’ betekent.

Vanmiddag had ik weer prijs in een bekende kledingzaak op de Antwerpse Meir. Amper één seconde later schiet het door mijn hoofd: hier kan je geen extra geld afhalen bovenop je rekening. “Euh…’t is waar ook. Het is hier den Delhaize natuurlijk niet…” De verkoper van dienst begint te lachen. Kijk, toch weer iemand een humoristisch moment bezorgd.