Beter een goede buur dan een verre vriend? Misschien wel. Sinds een maand of drie vond er een aflossing van de wacht plaats onder onze hunkerbunker. De mens die erin trok is op zijn zachtst gezegd uit het pietje precies-hout gesneden. Na amper een paar weken hing de knakker in kwestie een papier op in de gang waarbij hij erop aandrong fietsen slechts aan één kant van de muur te plaatsen. We houden daar rekening mee als buur van goede wil. Vandaag pakt hij opnieuw uit met een A4′tje, zo’n half etmaal nadat het nieuwe exemplaar een stek heeft gekregen. ‘Drie fietsen is teveel, ik hoop dat u er net zo over denkt.’ In grote kapitalen op het zadel van ons fiere stalen ros. Bovendien lag mijn nieuwe tweewieler vanmorgen op de grond. Gesmeten, zo leek het wel.
Dat woont hier een paar maanden, en wil al meteen zijn wetten stellen. Niet alleen ergerlijk, maar bovendien ronduit intolerant en redelijk agressief. De afgelopen jaren waren hier nooit discussies over eender welk thema. Wat ik ‘m wilde antwoorden, maar uiteindelijk gewoon van me heb afgeschreven leest u dan maar hier.

“Aangezien u voor open communicatie kiest, i.p.v. bijvoorbeeld eerst even na te gaan wie de rechtmatige eigenaar van het supplementaire stalen ros in kwestie is; een open brief.

U zegt dat drie fietsen in de gang van het goede te veel is, en hoopt in één pennetrek dat iedereen dat met u ook zo ziet. Wel, ik verschil daarover van mening met u. Mag ik even opmerken dat er nog niet zo lang geleden dubbel zoveel fietsen in de gang geparkeerd stonden? Mag ik dan ook even vrij en vrank opmerken dat er toen geen haan naar kraaide?

Maar laat ik u geruststellen met de heuglijke mededeling dat de heilige drievuldigheid in onze gang slechts van tijdelijke aard is. En laat me tot slot fijntjes opmerken dat hier zondag een evenement voor verdraagzaamheid plaatsvindt in onze gezamenlijke voortuin. Alvast bedankt voor uw begrip.”

Shit. Weeral. Hou het stil.

Zozo, in één stuk op planeet Antwerpen geland. Zo’n weekje lago di Garda streelt de zinnen en onthaast de geest. De Italiaanse weergoden zagen ons aanvankelijk liever gaan dan komen, zo leek het. De 24 uur van de vallende oude wijven vormden het ideale excuus voor een cultureel verantwoorde citytrip Mantova/Verona. De laars heet niet voor niks bella Italia, alsof ze daar een patent hebben op esthetiek. Dat zie je niet alleen aan het culturele patrimonium, maar ook gewoon in de straat. Jan met de pet heet er veeleer Franceso met Gucci. Een fel contrast met het legertje Duitsers van de derde leeftijd dat het Gardameer had overspoeld. Rimpelrock meets Oktoberfeste maar dan aan het Gardameer. Zelden zoveel wandelstokken en grijzaards gezien op één week tijd, iets wat ons meer dan één keer tot de woordspeling ‘Bardolinodorm’ noopte. We hebben er zelfs ééntje zien voorbijschurken met looprekje. Pijnlijkste vaststelling: Italianen die spontaan in het Duits beginnen communiceren tegen ons. Maar denk nu niet dat we niet genoten hebben. Het was er prachtig, en heerlijk rustig. We hebben de stilte, hier bekend als schaars goed, weer even teruggevonden. Al is het soms nog zoeken of wachten. Tot de duisternis over het meer valt bijvoorbeeld. Louterende momenten om bij weg te dromen en aan zelfreflectie te doen. U had ons daar bij het vallen van de nacht moeten zien zitten aan de oevers van het meer, flesje lokale wijn in de hand en taxvrije sigaret tussen de lippen. Het onderscheid tussen al wat belangrijk en al wat ballast is in het leven, lijkt plots zo helder als het klotsende water. Tot de ochtend nadien…

Na negen maanden non-stop arbeid is het hoog tijd voor een pauze. Vrijdag wordt dag van de vrijheid. Weg.

De bestemming ligt vast. We trekken richting Gardameer in bella Italia. Bepalende factor bij die beslissing waren de weersverwachtingen. Niks dan zonnetjes en maxima tot 30 graden. Tenminste, zo zag het er tot eergisteren uit. Twee dagen later blijken al die virtuele zonnetjes getransformeerd in donkere regenwolkjes en lagere maxima. Het mag blijkbaar niet zijn. We zien wel. Of helemaal niet. Ach, Italië op zijn Belgisch zal ook wel zijn charmes hebben. Zolang het meer geen zondvloed wordt…

Even een update. Hieronder ziet u ondergetekende met plaksnor.

Ik word oud, zong ene Luc De Vos ooit in een ver verleden. Afgelopen weekend een trouwfeest van een zes jaar jongere achterneef bezocht. Blijkt de bruidegom in kwestie plots plots een hele vent die ook al tram 3 zit. Hoe kan dat nu? We zaten net nog samen aan ‘de kindertafel’ op kerstavond!

Ik ben aan vakantie toe, zingt niemand. Maar het klopt wel. Als je vergeet op tijd te antwoorden voor datzelfde feest -sorry Nonkel Willy!- , en als je vergeet op tijd de huwelijkslijst te raadplegen, dan schort er wat. ‘T zijn geen manieren.

Lees verder…

‘Op 19 september zit het snor’, melden ze mysterieus bij Taxistop en De Lijn. Als bijlage sturen ze een plaksnor. Bij deze: bedankt jongens! We hebben weer eens ongegeneerd de onnozelaar kunnen uithangen hier in het mediabedrijfje. Je moet de collega’s al eens op de lachspieren werken. Meestal spontaan en ongewild, maar op een maandag mag je die dingen ook al eens forceren. Vraag is alleen wat er zo snor zit op 19 september… Iemand?

Interessante discussie hier op de werkvloer. Is kip curry charcuterie? De manspersoon die dit uiterst controversiële thema in de groep smeet, beweerde bij hoog en bij laag dat dat niet zo is. De morele majoriteit hier op het eiland catagoriseerde kip curry wel degelijk onder de fijne vleeswaren. Na veel vijven en zessen zijn we dus maar even gaan googelen. Dat leverde een franstalige Wikipedia op. Bij deze: charcuterie zijn afgeleide vleeswaren van varkenvlees. Een kip is geen varken, zodus… En als u nu denkt, ‘dat is kippetjespraat, de hanen lachen erom’, dan heeft u groot gelijk. Want gelachen dat hebben we.

Goed nieuws vanop het hostingfront. Ons digitale huis verandert niet alleen van naam -B-one wordt One.com- maar verdubbelt ook de webruimtes voor dezelfde prijs. 4000 Mb, dat krijgen we in geen negen levens vol. Tijd om te beginnen podcasten me dunkt.

Ondertussen al drie dagen impulsief gestopt met roken. ‘T is maar dat u het weet. Werkelijk een makkie, proberen we onszelf in te prenten terwijl we smachten naar een kankerstok.

Ach, tijdens de voormiddag heb ik nooit gerookt, dus dat scheelt een slok op de borrel in de ontwenning. (Al lijkt de woordkeuze in de huidige context nogal ongelukkig gekozen.) Na het avondeten bereikt het verlangen een hoogtepunt. Ik maak mezelf wijs dat één sigaretje geen kwaad kan. No big deal. Maar ik doe het niet. Ik blijf lethargisch. Als door het lam Gods geslagen blijf ik verstijfd zitten in de zetel. Ik begin rationeel na te denken over hoe die sigaret zou smaken. Niet, realiseer ik me plots. Nee, ik ben sterk. Een dwarsligger ook. Mij zullen ze niet liggen hebben met die verslavende troep. Ik heb geen nicotinepleisters of peperdure kwakzalvers nodig. IK stop gewoon, omdat IK daar zin in heb en omdat IK beslis. Controle, weet-u-wel. Ondertussen bijna verslaafd aan die puddingpotjes van de Delhaize, maar die zijn tenminste niet kankerverwekkend. En ze ruiken lekker.

Wat valt op na amper drie dagen? Ik voel me fitter. Rustiger en beheerster ook. En het is alsof ik makkelijker de signalen van mijn lichaam opvang. (Wanneer ik moet gaan slapen bijvoorbeeld.) Als ik in de spiegel kijk, zie ik er minder vaal en bleek uit. Normaal hoor je zoiets pas na een maand zonder rook op te merken, dacht ik. Maar ik was natuurlijk maar een part-time roker die zelfs af en toe een dagje stopte, namelijk wanneer ik met een kater zat. Ook opvallend: ik lijk plots te baden in een zee van tijd. Dat roken lijkt een tijdrovende bezigheid. Hopelijk begin ik niet weer als vanouds te roken uit verveling. Op het werk bijvoorbeeld…