Gisteren goot ene Vitalski zijn filosofische beschouwingen over de mug in een krantencolumn. Dat treft, want tot gisteren zag mijn linkerhand eruit als een onderdeel van Paul Mc Carthy’s soundscapes: als een opblaasbare sculptuur dus. Twee gitzwarte en opdringerige muggen hadden het in het prachtige Middelheimpark op mijn linkerhand gemunt. De reflexen schoten pas in actie op het moment dat de sensatie van een penibele prik me weer met beide voeten op het Middelheimgras knalde. Rijkelijk laat dus. Omwille van een aangeboren allergie bleef het effect niet lang uit. Eén dag later leek het alsof een of andere tropisch geïmporteerde muggensoort eitjes had gelegd in mijn hand. Tenminste, zo probeerden ze me hier op de werkvloer wijs te maken. De kapoenen! Iemand een Santa Butt Plug?
Een nieuwe pc! Het werd tijd. De vorige stamde uit een naar IT-normen prehistorsich tijdperk, en liep zowat om het kwartier muurvast. Niet echt motiverend. Bloggen vanop de werkvloer -en dus zo’n beetje tussen de soep en de patatten- is bovendien verre van ideaal. Als er al tijd voor is, en die was er de afgelopen maanden zelden. Bovendien zorgt dat voor inhoudelijke onnauwkeurigheden en minder goed geschreven posts. Als het over koetjes en kalfjes gaat maakt dat de zaak niet, maar als je een politieke mening wil onderbouwen komen haast en non-chalance vaak ongelegen…
Kortom, we kunnen weer ongestoord ons ding doen vanuit onze hunkerbunker.
Vanmiddag heb ik mezelf een goed geweten gekocht. Ik ben nu officieel ‘solidarity partner‘. Bekt lekker, niet? Oxfam-solidariteit maakt het verschil. Tenminste, dat beloven ze. Bovendien: ik weet niet meer hoeveel miljard mensen drinkwater ontberen, maar structurele hulp ondersteunen met een aalmoes kan heel misschien helpen. Een druppel op een hete plaat of zo…
Verkopen is ook een vak. De jongere die ons uiterst genuanceerd, geargumenteerd en vrijblijvend aansprak aan de ingang van Gent Sint-Pieters mag de pluim op zijn hoed steken. Tien minuten later overigens nog een juffrouw met een inzamelactie onder het mom van een daklozenpetitie wandelen gestuurd. Derde of vierde wereld? Een dilemma als geen ander…
Tot slot, een goede raad voor de barmharigen des werelds: kom nooit een half uur voor vertrek aan in het station!
Een mens neemt doorgaans vakantie om uit te rusten, of om tenminste het gevoel geen vat meer te hebben op de tijd uit te wissen. Ik heb deze week van drie dagen vakantie genoten. Ik heb het nooit zo druk gehad. Ik heb zelden zo vaak in restaurants en cafés gezeten. Ik heb zelden zoveel katers verteerd. Ik ben zelden zo sociaal geweest. Ik heb zelden zo vaak ‘ja’ gezegd. Ik ben moe. Ik wil vakantie.
