Lang gewacht en oververdiend: vakantie! Al is het maar omdat onze werkvloer hoe langer hoe meer op een slechte aflevering van Fawlty Towers begint te lijken. Het is dan wel geen hotel, maar de uitbater blijkt in hetzelfde bedje ziek als good ol’ Basil: een chronisch gebrek aan visie, structuur, en gezond verstand. Om maar te zwijgen over onze directe overste: aka. ‘programmadirecteur’ of Manuel als u wil. De arme man slaagt er zelfs niet meer in deskundigheid alleen maar te veinzen. Me from Barcelona, of zoiets…

“We hebben gehoord dat je het hier kotsbeu bent!” gooit Basil ons voor de voeten tijdens een uiterst formeel gesprek geflankeerd door Manuel. Basil’s flexibiliteit had het ergens in de wandelgangen begeven, zoveel was duidelijk. ‘Flexibiliteit’, het hoge woord is gevallen! Flexibiliteit is vaak een dekmantel voor onbetaalde overuren.  Polyvalentie blijkt dan weer vaak een anachronisme voor amateurisme. Van ontslag kon immers alleen sprake zijn bij wederzijdse toestemming. Al hoefde dat uiteraard niet met zoveel woorden gezegd. Maar geen nood, want we vermaken ons telkens weer te pletter. Dag na dag. Zelfs wanneer Basil het op onze omerta gemunt heeft. “Je rijdt je vast. Ik wil namen horen!” Onwillekeurig dwalen onze gedachten af naar andere tijden vooral bekend van veel te lange geschiedenislessen waarin begrippen als Stasi en SS zegevierden. “De sales zijn een hecht team!”, scandeert hij plots. Hij lijkt het nog te menen ook. Nog zo één en het gaat bananen regenen… Hoe wereldvreemd en naïef kan je zijn, marketingmannetje. Basil.

Deze druktemaker doet voortaan gewoon zijn job. Niets meer en niets minder. Want met de drukte sterft ook het laatste restje betrokkenheid…

Toch vreemd: tijdens het verslag van North Sea Jazz Festival op Ned. 3 vergoeilijkt één van de programmamakers het aftreden van Sly Stone.

“Ach, in het geval van zo’n icoon mogen we gewoon blij zijn dat we ‘m nog eens te zien krijgen. Je kan toch moeilijk de Sly van op Woodstock verwachten?”

Na de doortocht van The Family Stone & Sly zaterdag op Blue Note Records in Gent voelden er een paar zich geweldig bekocht. Zijn die Nederlanders nu zo tolerant, en wij net niet? Of zijn die Nederlands te weinig kritisch, en wij net wel? Hoe dan ook, wij hebben vooral goed gelachen met die ouwe Sly Stoned. Al kan dat ook aan de pintjes gelegen hebben…

Even een uittip voor wie op zondag in de binnenstad van ‘t stad vertoeft en niet voor de nieuwe expositie in de Zwarte Panter komt: doe eens een pannenkoekenboot! D.w.z. pannenkoeken eten à volonté -desnoods tot barstens toe- en genieten van de skyline van de metropool, én van Sint-Anneke a.k.a. de plage. Gegarandeerd krijgt u dan ook te maken met de kelner des varende huizes: een kleurrijk lokaal figuur dat zich vooral laat opmerken door zijn zijn flauwe grappen. Op de vraag van een West-Vlaming wat er nu eigenlijk zo speciaal is aan Sint-Anneke, repliceert de man steevast: ‘àwel, doar liggen blote madàmmen eej, Menier!’. Of wanneer de pannekoeken even op zijn: ‘dan moete roepen eej! PANNEKOEKEEUUUUUU!!!’. waarbij het bont allegaartje van opvarenden verschrikt opkijkt.
Ook amusant: hoe bij het naderen van Sint-Anneke plots de Strangers door de luidsprekers gallen met ”t Strand van Sint-Anneke’. Kortom, een aanrader!