Het zomerreces heeft een aanvang genomen. Ook op zonderzever. Ik heb dan wel geen collega’s, laat staan vergaderingen, maar de prioriteiten liggen wel degelijk buiten de muren. Ondertussen draait het hier dus op een laag pitje. Vooral inhoudelijk dan, want zo’n zomerreces is bij Vlaams weer wel een prima gelegenheid om te sleutelen aan de vormgeving. Ik ben nog niet tevreden van de lay-out. Een beetje meer kleur en contrast zou geen kwaad kunnen.
Genoeg te doen ondertussen. Verjaardagsfeestje daar, etentje ginds, festivalletje overal… Twee jaar geleden, toen dit weblog zich nog springlevend toonde, leefde ik nog in Antwerpen. Ondertussen is dat de Arteveldestad geworden, en mag ik me klaarstomen voor mijn eerste Gentse Feesten als autochtoon. Nuja, een paar dagjes toch. Want zoals het een echte Gentenaar betaamt maak ik me al snel uit te voeten. Richting Nederland. Voor de rust ja.
In alle drukte toch nog een gaatje gevonden om wat te posten. Scarslet heeft ons weer ferm bij onze ossenkloten. Ze hebben mijn contract met hen éénzijdig verbroken, en met het contract dus ook mijn ADSL-verbinding. Reden? Ik had een abonnementswijziging gevraagd waarbij ze een Scarlet-box (internet + telefonie) zouden leveren. Ik heb een hele namiddag zitten wachten op de mannen van den box, maar het was voor de kat zijn kut. Een maand later krijg ik een brief waarin ze doodleuk melden dat mijn abonnement geschrapt is. Een belofte die ze dit keer ook waarmaken. Nochtans dekt mijn laatst betaalde factuur de hele maand maart. Dat betekent dus dat ik ze in gebreke kan stellen voor niet-geleverde diensten. Een supportmedewerker vertelt me doodleuk dat mijn abonnement geschrapt is, omdat de box in hun systeem als ‘niet-leverbaar’ staat aangeduid. ‘Ahja, dat is logisch hee Meneer’, klinkt het nog verwijtend. Grrrr… De flapdrol geeft mij een ‘ticketnummer’, en is verder erg spaarzaam met commentaar. Supportmedewerkers -tenzij van technische diensten- zijn een aanslag op je cardiologisch welzijn. En nu afwachten dus. Benieuwd of ze me ook nog aansluitingskosten durven aanrekenen…
Dat Scarslet mij uitgerekend nu dakloos maakt op het internet, is een beetje cynisch. Net nu ik mijn verbinding het hardst nodig heb. Om ander werk te zoeken bijvoorbeeld. Of om de techniek achter het weblog te upgraden, en om het log een facelift te bezorgen. Al maken een goed boek en een fles wijn uit een goed jaar al veel goed op het einde van de werkdag…
Zo net voor het paasweekend -toch altijd weer een moment om heen te gaan in vrede- wil ik toch nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn baas te bewierroken in volgend refrein.
Mijn baas is de beste
Mijn baas is de mooiste
Mijn baas is de slimste (x 3)
En diegene die daar durft aan twijfelen krijgt met mij te doen!
Tijd voor reclame! (Onder het motto ‘ons kent ons’.) Gentlemen of Verona speelt vanavond een akoestische set op de Gentse studentenradio Urgent. Nu vrijdag speelt de band uit de Limbo een wat luidere set in Café Boom Boom in Gent. En op 7 mei knallen ze ook in de King Kong op ‘t Antwerpse Zuid.
Gentlemen of Verona valt in veel opzichten op, maar niet in het minst dankzij de strakke verschijning en kloeke stem van rockchickP.J. Debby. Een beetje verlegen weliswaar, en als u dat niet gelooft… Go Debby, go! Dit nummmer is niet echt representatief, maar wel steengoed. Dit nummer is wel representatief, en eveneens een beetje steengoed.
Sommige mensen zijn echt naïef wanneer ze zich op het internet begeven. Ik krijg een uitnodiging van ene Dicky -‘priscilla zie u fucking graag’- Dylan om me aan zijn contactpersonen van Msn Messenger toe te voegen. Zo gebeurd! Dicky blijkt fameus op zijn pik getrapt door een weinig tactvolle actie van mijn illustere naamgenoot uit de omgeving van het pitoreske Boom. Ik heb blijkbaar zijn wederhelft uitgemaakt voor hoer, en bovendien heet mijn wederhelft Kimberly. Lees en lach even mee…
Als ik iets ga missen aan deze stad -jawel, er bestaan plannen om te verhuizen naar een provinciestadje waarvan de naam begint met een G en eindigt op een T- dan is het den blauwe steen toch wel zeker!
Tijd voor voetbal! Het kunnen niet altijd diepfilosofische beschouwingen zijn, nietwaar? Tom De Sutter gescheurd -’t is te zeggen: zijn kruisbanden- maar de bal blijft hoe dan ook rollen. Soms zelfs identiek. De oude en de nieuwe Maradona: zoek de zeven verschillen!
A propos, welke voetbalgekke gek heeft de tijd om zoiets te ontdekken en te monteren?
Knie gebroken, teen gekneusd, pols verstuikt… Het is ook altijd wat. Afgelopen zaterdag snijd ik in mijn duim tijdens het afwassen. Een wijnglas van Delhaize brak plots ter hoogte van de steel, en het kwaad was geschied. Het afwaswater kleurde vervaarlijk rood, als ware het de rode zee in miniatuurversie. Ondertussen beklaag ik me erover dat ik er niet mee naar een arts ben gelopen. Blijkbaar was de wonde diep genoeg om niet zelf te behandelen. Maar zoals een collega hier op de werkvloer opperde: och, een vent mag best wel wat wild vlees hebben.
Oktober is geen -en ik herhaal- géén fijne maand. Sterker nog: oktober zuigt. Vorig jaar (01/10) sloeg het noodlot toe ter hoogte van de knie, dit jaar (07/10) slaat het wéér toe en wel ter hoogte van de pols. Alsof de duivel er mee gemoeid is. Mogelijk -lees: in het beste geval- een verrekking. Lap! En zo komt het dat we hier met één hand een blogpost zitten produceren. Ik krijg meer en meer respect voor een ex-collega die omwille van een aangeboren handicap altijd met één hand typte. Aan een moordend tempo nota bene. Soit, verlof dus wegens een beetje werkonbekwaam. Benieuwd wat die echografie aan het licht brengt… En nee, ik ben niet zwanger.
Ondertussen schrijft de dokter BRUFEN FORTE voor. Ik weet het nog niet zo. Ik ben het type mens dat zelfs geen aspirine slikt bij de ruigste kater. Liever de pijn verbijten zonder paardenmiddel, als een volleerde Outback Luke. Krijg ik nu ook zo’n harem?
Ooit. Ooit begin ik weer te bloggen als vanouds. Toegegeven, ik ben vervreemd van de blogosfeer. Te banaal, te narcistisch, te onbeduidend, en -tegenwoordig- zelfs te commercieel. Een gevoel dat me al eens eerder al overviel. Toen ik m’n allereerste blogpost aller tijden intikte. Lang geleden, een jaar of drie. Minstens.
En toch, de zin om gedachten te structureren is er weer. Vraag me niet hoe of wat. Is het de onvredenheid met het werk dat per slot van rekenining dient om brood op de plank te brengen? Is het onvrede met datgene wat almaar meer de nieuwe norm wordt? Materialisme en oppervlakkigheid dus.
Even rondgesurft op het blognet: ‘hey, ik heb nieuwe schoenen gekocht!’. Foto en al! ‘Net een nieuw huis gekocht, veranda en al…’ Fuck off.
Het grote probleem is dat de reactie onder de vorm van een blog ook een eigen leven gaat leiden. Een leven dat je niet meer herkent. Bloggen als uitlaatklep is misschien wel een vorm van schizofrenie of gewoon lafheid.
Bloggen is ook iets voor twintigers, zei ooit iemand. Whatever. Ook niks meer voor flaminganten met al die Engelse tussenwoorden- en uitdrukkingen. Bloggen over politiek is vreemd. Diegenen die reageren zijn het ofwel niet met je eens of willen je corrigeren. Een mens wil ook nog wel eens ontspannen. Eigen schuld. Maar toch, ooit begin ik weer. Al is het maar om die ene roepende idioot in woestijn te wezen. Voor de rest een gelukkig mens overigens.
