Zullen we dan ook maar wat over de Bwards bloggen? Bijvoorbeeld dat het een gezellig en pretentieloos treffen is geworden, in tegenstelling tot wat we gevreesd hadden. Of maakt de drank ons gewoon mak en meegaand dat het geen naam heeft? Van de verkiezing zélf overigens niet veel meegekregen wegens een beetje laat. Maar dat geeft niet. Het gaat dan ook om de verkiezing van de malcontenten in de ego-sfeer. Eerlijk is eerlijk, het kon de pret niet drukken.

Gehoord die avond in Het Paleis:

• “Bloggen is eigenlijk toch meer iets voor twintigers. Dat had veel vroeger moeten bestaan.” Dixit een gevorderde mens in het echte leven.
• Oorverdovende, bombastische muziek. Meer iets voor twintigers dus.
• “Dat vind ik wel straf. Die wordt hier even aangekondigd als de blogger van het eerste uur, maar ik was er al veel vroeger bij! Toen Vlaanderen nog maar een tiental bloggers kende, godverdomme!” Hij heeft nog gelijk ook. Ken uw klassiekers. Meer iets voor dertigers dus. (Links te verkrijgen op aanvraag.)

Gezien die avond in Het Paleis:

• Een hoop Gentenaren in de zaal. Samengepakt in één grote kliek. Zo gaat dat als provincialen eens in de grote stad komen. *ironische niet-gemeende blik*
• Een massa badges met vermelding van een url. Ik heb er geen gekregen, en als dat wel zo geweest was, dan was het ding meer dan waarschijnlijk in de vestzak blijven plakken.
• Een vreemd dambord waarvan we nu pas de herkomst hebben kunnen achterhalen. Het papier in kwestie gaf ook aanleiding tot een rondje tikkertje spelen, of zelfs tot handtekeningjagen. Er had er zelfs ééntje onze signatuur vervalsd vervalst… En wat die handtekeningen betreft: op eBay zetten wanneer bloggen niet meer bestaat. Gegarandeerd succes!
  Bovendien meen ik de architect van de actie gespot te hebben. Maar op dat moment was de drank al danig in de man, en de stem uit de man gevaren. Op een gegeven moment houdt het ook op. Alsof een mens maar een x-aantal mensen in een bepaalde tijdspanne kan leren kennen.

De meest vreemde verzoeken krijgen we de laatste tijd in onze mailbox. Reclamejongens die aan het leuren slaan met een zak chips. “Iemand in ons testpanel sprak over de natte droom van elke tong.” Kijk, als tongen al een eigen leven beginnen leiden, kijkt deze jongen liever de andere kant op. En of we daar dan niet wat kunnen over bloggen? Over mijn lijk. Niet àlle bloggers zijn hoeren. Dit log is acommercieel, en we houden dat graag zo. Géén Google Ads, géén publiposts, en dus ook géén krokodildo’s.

Overigens ook een nobeler verzoek in de mailbox gevonden van een laatstejaarsstudent Communicatiewetenschappen. En of we wat willen vertellen over bloggen voor ’s mans thesis. Klinkt veelbelovend. We zijn niet moeilijk.

Topzoekterm voor dit eigenste lijflog: ‘duiveluitdrijving’. En we hebben het nog zelf gezocht ook. Als de duivel in de man is gevaren… Bovendien vallen posts over posts in de categorie ‘autobiografische blogincest’. Benieuwd wat de duivel daar over te zeggen heeft.

En stel dat we dit nietszeggend stukje de titel ‘Satan’ meegeven, wordt dit log dan binnen afzienbare tijd overspoeld door zwartzakken?

Heeft u dat ook wel eens? Niet goed genoeg, niet origineel genoeg, niet recent genoeg… Niet genoeg. Zoiets heet dus een writer’s block in de anglofiele volksmond. En het blok hing vooral aan het actualog van ZonderZever. Want over koetjes en kalfjes leuteren, dat lukt nog net.

Heren, dames, en anderen: mag ik u voorstellen… Preskop! Ooit een populaire vleesafgeleide die nooit langer dan tien minuten onaangeroerd in de koeltoog van de dorpsslager bleef liggen, maar vanaf nu dus ook een weblog. Eéntje van onze lieftallige collega die het schip binnenkort verlaat, maar dat geheel terzijde.

Het moet overigens gezegd: ze zat er al langer op te broeden. Zo vertrouwde Preskop ons een paar weken geleden nog toe dat de nieuwe boreling maar liefst drie centimer ontsluiting had veroorzaakt. En ziedaar: de egel is ontploft. Bij deze: het staat u vrij lid te worden van de bende van de preskoppers.

Ik heb me in een ver verleden ooit voorgenomen hier nooit iets over het werk neer te pennen, een beredeneerd voornemen uit voorzichtigheid. Er lijkt dan ook meer dan ooit iets voor te zeggen nu ze hier sinds kort ook weten dat ik een weblog onderhoud. Die handige anonimiteit als verbale vrijgeleide is er al lang niet meer. En toch, de zin om de woorden hier op een goudschaal af te wegen ontbreekt hoe langer hoe meer. Vraag is alleen hoe lang precies. Als de ergernis de arbeidsvreugde overstijgt, is het misschien wel tijd om woorden te breken. Of om gewoon nieuwe paden te bewandelen. Een beetje beeldspraak om te verhullen dat het hier van den hond zijn kl**** is.

Nog even en passant het persoonlijk hoofdstuk van de Clickx-avond uit onze kop knallen. Dan hebben we ook dat gehad.

Het scenario werd eigenlijk donderdag al geschreven, toen de vriendelijke marketing manager Johan Vandecasteele ons totaal onverwacht belde op de werkvloer. En of ik de mails nog wel eens lees? Niet dus. En dat ik zeker welkom ben. En meer van dat.

Nu moet u goed weten dat ik niet graag in de picture loop, en niet meteen sta te springen -mocht dat al technisch mogelijk zijn- om een podium op te pikkelen. Bovendien was ik vermoeid, en ook spiegels liegen niet. Tot overmaat van ramp beginnen de heren met de categorie van de blogs, en mag ik dus de spits afbijten. Fijn. Maar wat moet gebeuren zal gebeuren. Interviewer Lucas Van den Eynde had zijn huiswerk meer dan behoorlijk gemaakt. Was het mijn perceptie, of klonk daar een ironische toon in ’s mans stem? Niet dat zoiets ongepast is, want waar moet dat in godsnaam heen met al die bloggertjes? Wat dat betreft zitten we alvast op dezelfde golflengte. De boezemvriend die ik gepiloteerd had, en die overigens geen uitstaans heeft met de ww-wereld, lag ondertussen in een deuk van heb-ik-jou-daar. Wat later zijn we hem daarin gevolgd. Kortom, lang geleden zo gelachen.

Ook amusant was de opmerking van Kaat; “Mijn kader van vorig jaar was kapot, dus nu heb ik een nieuwe…” En wat later een voorzichtige verwittiging voor online nijd en afgunst na het feest. We kennen de pappenheimers. Het staat ze vrij om nog eens te gaan snoezen en grienen als een ouwe parkeerwachter om een euro. Maar bedenk wel dat Clickx ons niets gevraagd heeft.

Natuurlijk hebben we ook een heel klein beetje gesocialized, hetgeen op zich al een hele prestatie is voor een asociaal manspersoon als mijzelve. Bij het aanschuiven van de danstempel maakten we kennis met de mens achter de site ‘hoorn‘. Pardon? Jawel, een site over hoorns. Een nieuwe wereld die opengaat enzo…
Verder nog even gepraat met de sympathieke knakkers van flitsservice. De weinige bloggers die we zelf hebben aangesproken heetten eskimo’s te zijn. Omgekeerd was er van enig initiatief geen sprake. Maar dat geeft niet. Een paar maanden geleden heb ik besloten om niet langer blogmeetings van welke vorm dan ook te frequenteren. Een paar weken geleden wou ik nog stoppen met bloggen…

Rust roest, en zo kwam het dat het deze week op de werkvloer even wennen was na twee maanden ziekteverlof. Maar het gaat al beter met de knie, al is ook dat relatief. Dat manken blijft voorlopig een noodzakelijk kwaad. En onze bankrekening maakt haar eigen crisis door. Maar goed, we kunnen hier nog een eind steen en been klagen dat het geen naam heeft, tenzij dan ‘tibiafractuur’. Helpen zal het niet, en dus slepen we ons liever als een Guido Pallemans door het leven. En als u dat niet gelooft, dan stromen de Vlaamse parochies nu vol.

De spontane blogstop van de laatste weken loopt vandaag trouwens ook een fractuur op. Verwacht verontschuldigingen noch drogredenen, want bloggers die zich excuseren voor hun luiheid gaan voor mijn part door voor egocentrische losers. Zeg dat ik het gezegd heb. Op zijn Brusselmans’ weliswaar, en dus met een korrel zout te nemen. Maar ook dat heeft zijn functie in het leven van elke dag. Dat zout in de pap dus. En wie weet hebben al die wedstrijden onbewust wel een vinger in de pap gehad. Competitie motiveert niet iedereen. En toch gaan we morgen een kijkje nemen in de danstempel van de A12, aka. de Carré. Vorig jaar is het niet gelukt. Daarom dus. Of om gewoon omdat mensen van mijn leeftijd daar anders niet meer zo vaak geraken. Wie zal het zeggen? Misschien volgen we wel de suggestie van Rik -foei!- Boey, en kunnen we lekker kritisch en Muppetgewijs toekijken vanop de zijlijn of het balkon. Al alludeert het creatief brein sinds 1984 dan wel op die andere verkiezing van de garnaal. En ondertussen heeft Frank Bomans zijn Simonneke nog niet terug. Kijk, dat relativeert weer een eind weg…

Waar we wel eens het vliegend -excusez-le-mot- schijt van krijgen zijn bloggers die een RSS-feed aanbieden die slechts fragmenten van posts weergeeft. Hetzelfde gevoel -en dat is niet zo fraai- bekruipt ons wanneer illegale downloads van muziekbestanden plots worden afgebroken omdat de host ervandoor is, of wanneer pornosites plots een rekeningnummer vragen -u heeft er geen idee van welke spyware er zich op onze harde schijf heeft genesteld!- of de bijlagen van mails niet willen openen. Enfin, waar het op neerkomt is dat je als lezer wordt blij gemaakt met een dooie mus. Niet wat we vaak blij worden van wat we allemaal lezen in die Bloglines overigens. U heeft er geen idee van welke onzin bloggers allemaal op het net durven knallen. Hoe meer onzin, hoe meer lezers lijkt het bijwijlen. Naar analogie met tv-programma’s à la De Pfaffs (even exhibitionistisch) of FC De Kampioenen (even voorspelbaar). Maar goed, we wijken af. Waar we hier over wilden hebben is de ergerlijke gewoonte van sommigen om toch maar die unieke bezoeker te kunnen registreren. En eens die te pakken, kan je gelijk nog een paar hoerige hits meepikken. Want meer is het niet. Als het missen van die ene hit voor u dan echt het verschil tussen een voorspel en een orgasme betekent, zoek dan in godsnaam uw heil tot Feedburner. En ohja, wat bent u toch zielig…