Met grote festivals heb ik het al een paar jaar ongelooflijk gehad. Dat hoort ook zo op mijn leeftijd. Niet dat het me ervan zou weerhouden om me even tien jaar jonger voor te doen. Dat nu ook weer niet, en in zekere zin is ook dat niet eens verwonderlijk. Bovendien is het niet slecht je geheugen af en toe op te frissen. Waarom ging ik niet meer naar Werchter? Oh, juist ja, daarom dus. Of zoiets. Enfin, we zien wel wat het daar vandaag wordt.

Ik kreeg ooit het zot in mijn kop van Oasis. Hoe verguisd ook, het is de soundtrack van mijn twintiger-jaren. Sigaretten en booze, en al de rest is loose. Al vinden ze dat Werchter in Duitsland ligt, who gives a Liam? Trouwens, where were you when we were getting high?

[gv data="http://www.youtube.com/v/WqxpLGvnRIA&hl=nl&fs=1&rel=0"src="http://www.youtube.com/v/WqxpLGvnRIA&hl=nl&fs=1&rel=0"][/gv]

Ook dit lijflog verdient een tweede leven. Niet dat we hier onze diepste zielenroerselen gaan neertypen. Je zou voor minder gek zijn. Nee, noem het hier gerust een virtuele speeltuin waar alles kan en niks moet. En bestaat er een betere manier om de schommel weer op gang te trekken dan met onderstaande foto?

Het plaatje kreeg overigens gestalte in het Joods Museum in Berlijn. Tuurlijk. Waar anders!? Een beetje onscherp deze keer, maar we moesten vlug zijn. Er stonden immers een paar hele serieuze Israeli’s hun wenkbrauwen te fronsen, en om nu te zeggen dat elke vorm van gêne ons vreemd is… Nee, dat lijkt dan weer een brug te ver.

Bon, ondertussen al een tijdje van job veranderd en net terug van vakantie. Bij deze: ridder Frank de Castelnaud!

Erfgoeddag was het afgelopen zondag. Een cultuurminnend blogger kan zoiets niet zomaar laten voorbijgaan, en dus hijsten we voor één keer -per hoge uitzondering- onze luie reet uit de canapé. Op naar het Museum voor Schone Kunsten, want de wereld is Antwerpen. Bij deze: het prachtige schilderij ‘Keizer Karel als kind’ (Jan Van Beers).

Het origineel is immers zelden zo goed als de cover!

Lees verder…

Als het varken zat is, gooit het de bak om. Niet dat er afgelopen zaterdagnacht gemorst is met het schuimende goud. Verre van. Trouwens, lang geleden nog een post ingeleid met een oud Vlaams spreekwoord. Ook lang geleden zo bezopen geweest. Nog meer lang geleden zoveel bezopen mensen bij mekaar gezien. Een mens zou zich wat vaker naar hogere sferen mogen slikken. (Nuja, uitzonderingen niet te na gesproken.) En of de sfeer hoog was opgelopen zondagmorgen? You bet’cha! Zo hoog dat we ons ranke lijf -afgezien van de toogzweer die almaar meer lijkt te willen etteren- nog amper tot op het derde kregen gepiloteerd. Omdat de goei benen de bus gemist hadden na een marathon tooghangen.

Over benen gesproken: waarom maken al die sloten drank ook altijd wel de sociaal assistent in onszelf wakker? Wat heeft dat met benen te maken, zal u denken. Wel, ik zal het u vertellen. Of beter nog: bloggen. Tegen sluitingstijd raakt de melancholicus in onszelf steevast aan de praat met een trieste man. Zo triest dat zelfs een loketambtenaar van de burgerlijke stand het amper droog zou houden. Een man op leeftijd -een jaar of 55 weet hij ons mee te delen- vertelt ons dat hij met wat geluk nog net de zestig haalt. Botkanker. Einde verhaal. ‘Jullie zijn te jong voor mij’, klinkt het bijna verwijtend. Iedereen zat en zorgeloos, behalve deze ouwe kankeraar. Hij wijst naar zijn stok, en het contrast met het zootje benevelde feestneuzen kon niet groter zijn. We beseffen dat het leven eindig is, want dat besef lijkt ons maar al te vaak te ontspringen als ware het de dans van Pieter Loridon in een fout tv-programma. En we voelen ons goed, en ook wel een heel klein beetje schuldig. Maar ook niet té schuldig, want wat was is geweest. En wat zal zijn wordt. We dansen nog net voor het verlaten van het pand een rondje met onze wederhelft. Want het is tijd om te gaan, maar ook nog lang geen tijd om heen te gaan.

Anderhalve maand geleden -bloggen komt er almaar minder van- is deze jongen een weekje gaan onthaasten in Djerba of all places. Het verslag was eigenlijk al een week of vijf klaar, maar om een of andere reden in de pijplijn blijven steken. Bij deze, belofte maakt schuld!

Djerba dus. Het was er zonnig, maar daarmee is dan ook zowat alles gezegd. Geen zak te beleven op dat eiland, behalve het obligate ritje op de kameel of in het toeristentreintje richting strand.

Opmerkelijk is dat voor de gemiddelde Tunesiër toeristen blijkbaar debiele randidioten zijn die van de eerste tot de laatste minuut moeten geanimeerd worden. Idyllisch boottochtje naar het ‘pirateneiland’? Doe het niet! We voelden het al flink stinken toen het naambordje ‘bateaux plaisanteries’ zich aan ons gezichtsveld opdrong, en het betrof dan ook geen kamelenpis. Je vaart in colonne van 7 piratenboten, begeleid door keihard overstuurde piratenmuziek en in het gezelschap van een dito uitgedoste bemanning, naar een ‘verlaten eiland’. Zelden een verlaten eiland gezien waar het zo druk toeven was. Absolute dieptepunt bleek de animatie van de bemanning. Als dessert kregen we een overgeacteerd maar vooral vreselijk slecht geregisseerd amateurtheater op ons bord. De truuk bleek simpel: gooi alle clichés van nationalteiten op een hoop, en knal vervolgens de ene dijenkletser na de andere uit je kop. Plots lijkt Geert Hoste een klassebak…

En toch, toch, deed het deugd om eindelijk nog eens tijd in overvloed te hebben. Bovendien hadden we een prachtig zwembad ter onzer beschikking. Hieronder ziet u een momentopname van uw nederige blogger, net na het bevrijdend telefoontje van de baas. Die andere baas had het fort in het op dat moment verre Ternat immers noodgedwongen en wel stante pede moeten verlaten. Omdat gerechtigheid uiteindelijk toch nog bestaat. Misschien.

P.S.: Foto’s in klein formaat aangezien de ZonderZever-torso een veelvoud van 10 fitnessbeurten kan gebruiken…

… dosis vitamine D! Nog even en we herdenken de doden, aanschouwen domme Halloween-fratsen, en bereiden ons voor op een lange kille winterslaap. Maar nu eerst nog even nazomeren op een zonnig eiland in het Noorden van Afrika. De MP3-speler zit zo vol als een Geert Lambert, met onder meer een vrolijk no nonsense-deuntje van Jack Johnson. Salut en de kost!

[gv data="http://www.youtube.com/v/osj9It8cQtY"src="http://www.youtube.com/v/osj9It8cQtY"type="application/x-shockwave-flash"wmode="transparent"width="425"height="350"][/gv]

Een bezoekje aan de kapper leidt al gauw tot een verplicht staaltje smalltalk ingegeven door enerzijds beleefdheid en anderzijds commerciële flair. In deze Belgische zomerdagen mag de opener ‘En? Al op reis geweest?’ meestal het ijs breken. De kapper is de interviewer, de gekapte de geïnterviewde. Tenminste: standaard.

Je kan natuurlijk ook altijd de rollen omkeren, als je bijvoorbeeld liever niet te veel van jezelf prijsgeeft. De truuk is om kort te antwoorden, en vervolgens dezelfde vraag aan je kapper te stellen. Pas vervolgens de geijkte interviewtechnieken toe, en bedenk dat interviewen vooral luisteren is. Als je buitenstapt, heeft je kapper geheid zijn integrale levensloop verteld, en heb je weer wat om over te bloggen.

Toch vreemd: tijdens het verslag van North Sea Jazz Festival op Ned. 3 vergoeilijkt één van de programmamakers het aftreden van Sly Stone.

“Ach, in het geval van zo’n icoon mogen we gewoon blij zijn dat we ‘m nog eens te zien krijgen. Je kan toch moeilijk de Sly van op Woodstock verwachten?”

Na de doortocht van The Family Stone & Sly zaterdag op Blue Note Records in Gent voelden er een paar zich geweldig bekocht. Zijn die Nederlanders nu zo tolerant, en wij net niet? Of zijn die Nederlands te weinig kritisch, en wij net wel? Hoe dan ook, wij hebben vooral goed gelachen met die ouwe Sly Stoned. Al kan dat ook aan de pintjes gelegen hebben…

Even een uittip voor wie op zondag in de binnenstad van ‘t stad vertoeft en niet voor de nieuwe expositie in de Zwarte Panter komt: doe eens een pannenkoekenboot! D.w.z. pannenkoeken eten à volonté -desnoods tot barstens toe- en genieten van de skyline van de metropool, én van Sint-Anneke a.k.a. de plage. Gegarandeerd krijgt u dan ook te maken met de kelner des varende huizes: een kleurrijk lokaal figuur dat zich vooral laat opmerken door zijn zijn flauwe grappen. Op de vraag van een West-Vlaming wat er nu eigenlijk zo speciaal is aan Sint-Anneke, repliceert de man steevast: ‘àwel, doar liggen blote madàmmen eej, Menier!’. Of wanneer de pannekoeken even op zijn: ‘dan moete roepen eej! PANNEKOEKEEUUUUUU!!!’. waarbij het bont allegaartje van opvarenden verschrikt opkijkt.
Ook amusant: hoe bij het naderen van Sint-Anneke plots de Strangers door de luidsprekers gallen met ”t Strand van Sint-Anneke’. Kortom, een aanrader!